Even een maandje terug in de tijd ...
.. de ontvangst op Zaventem was heel fijn...
Met spandoek en al stonden onze vrienden en familie ons op te wachten, hier en daar plinkte een traantje en de "gegroeide" kindjes werden volle bak geknuffeld! Voor Liesje was het een eerste knuffelkennismaking met haar kleine metekindje Siebe! Schattig hoor!

Dankjewel iedereen om ons te ontvangen!!!

Nog een zeer late vrolijke Kerst 2007 en een poep(chinees)chique 2008 ;-)

We zijn ondertussen weer helemaal in het belgische leventje ingevallen ;-)
Opnieuw telenetgewijs online en alles weer in het zelfde gangetje zoals voordien.... toch gek hoor.. het lijkt als een scheetje voorbijgevlogen dat jaartje de boer op!!

Het enige wat er veranderd lijkt zijn wel de opgegroeide kindjes, voor de rest is alles nog hetzelfde... misschien zijn wij ook wel wat veranderd... en denken we soms wat meer over de "vanzelfsprekende belgische dingen" na...

Nu stilletjes aan ook rondsnollen voor hier of daar een jobke te doen... en verder dromen om een keertje terug te vertrekken!

Waarschijnlijk naar Azië ;-) Maar dat zal niet voor meteen zijn...

Dikke kussen iedereen!!

Back In Belgium - Ratrace returns ;-) remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Nu woensdag, de 19e, vliegen we eerst van Entebe (Oeganda) naar Nairobi (Kenya)... want allle bussen zaten al volgeboekt... dikke paniek dus.. goe wat rondgebeld... maar Koen (uit Kampala) kwam met de oplossing... vliegen met de nieuwe luchtvaartmaatschappij.. AIR UGANDA... fieeeoooeeeewwwww... dat wordt nog een spannende dag!

Nog een lekkere kers op de taart... de dingen die ons zijn opgevallen in Afrika!!! Smakelijk

Geen foto's deze keer want de illustraties van deze gekke toeren staan al in de vorige verslagen.. en vergeet onze fotogallerij ook eens niet te bekijken... want daar staat nog meer op....

- - - - Typisch Afrika - - - -

Mosquitos for ever

In Uganda schonk de regering duizenden muggennetten onlangs... na een steekproef blijkt dat de meeste muggennetten nog steeds niet gebruikt worden om boven het bed te hangen... maar wel als: 'bruidssluier', 'gordijnen' en als filter om bananenbier te maken ;-)))

Een leuze die hier spijtig genoeg echt aan de orde is: trust no one...
ze verkopen zelfs ijskasten met sloten op.

It’s all about the money

Wisselgeld is taboe, kleine winkeltjes hebben nooit “balance”, ze moeten het altijd gaan halen bij de buren. Zelfs in het schooltje krijgen ze les over “tha mony”: als je geld geeft moet de verkoper wisselgeld halen bij de buurman, maar in een supermarkt zijn er vaste prijzen dus daar kan je niet afbieden ;-)

Natuurlijk hoort bij de geldkwesties ook de MZUNGU-tax … elke witte aap betaald een extra…. Want alle witte apen zijn rijk ;-))) Dus als een boda-boda ritje (de lokale brommertjes) normaal 500shilling kost vragen we aan de Mzungu lekker 5000shilling… logisch toch! En indien de mzungu niet extra wil betalen (bv op Jussy Tours bus) dan proberen we toch gewoon de rugzak in de bus te houden tot het centje uit het portefeuilleke rolt ;-))

Africa = dierenparadijs…

Levende kippetjes worden ingepakt in een plastic zak met enkel het kopje vrij (net een regenfrakske) en onder de buszetels gepropt of aan de fiets/brommer gehangen met de poten aan het stuur… zo’n 30 kippen aan het stuur is nog niet te veel ;-))

Twee geiten op een fietsenrekje gebonden… of spartellend op een minibusjes dak…

Vissen vervoeren we vooraan de auto (op de grill) want in de auto stinken ze wat te erg…

Respect voor de medemens

Als de plaatselijke dorpsgek het weer een beetje te bont heeft gemaakt (stelen op de markt en de mensen lastig vallen) wordt hij vervolgens 2 dagen aan een boom gebonden om hem te laten bezinnen!

Ongelukken zijn humor!! Hoe harder iemand met zijn smoel tegen het beton gaat hoe harder we lachen! We lachen alles weg!!

The battle of the Sexes

De man is koning… hij hoeft zijn gat niet te veroeren… vrouwlief doet alles…
En als de geëmancipeerde man (of de brave mzungu) dan eens zijn eigen potje wil koken moet hij daar in Uganda een “brevet”of ”certificaat” voorleggen of hij wel een echt kok is, want anders blijf je het liefst ver weg van het kolenvuurtje ;-)

Kinderen maken in Afrika heet: PRODUCEN, hoe meer kinderen hoe beter want : then you produced well!!
Aan een vriendelijke taxi chauffeur vroegen we eens hoeveel kinderen hij had.. hij zei '4', 1 van 2 jaar, 1 van 4 jaar, 1 van 5 jaar, 1 van 7 jaar en 1 van 11 jaar.... ???... dat zijn er toch '5' ?? ajjajaja.. kheb '5' kinderen, even vergeten, maar zo'n dingen vraag je ook beter aan mijn vrouw ;-))))

“Haute Couture”

Veel kleine meisjes dragen prinsessencarnavals kleedjes met haksschoentjes en de jongetjes kostuumpjes op zondag… de mama’s zijn oooh zooo trots..

De ’lokale’ t-shirts zijn wandelende reclame borden… de europese banken zijn goed vertegenwoordigd.. bv Fortis of Rabobank

Dé alom populaire “slashen”oftewel “badsletsen”of “flip-flops” draagt iedereen>>> het liefst 2 verschillende kleuren, een grote en een kleine, soms zelfs maar 1 slets aan 1 voet… hangt vanaf welke slets je pad kruist ;-)))

Als het wat koud is (vb bij de boda-boda chauffeurs) dragen we gekke anorakken met pels.. een mooie paarse of roze met een grote fluffy rand om de kap.. hoe cooler hoe beter op de boda-boda… een fancy zonnebrilleke, cowboyboots… soms enkel de regenkap uit een jas op je kop… tegen de felle zon ;-)

We wachten in een café op onze fel roze wollen sokken, terwijl de schoenmaker buiten voor de deur onze to coole cowboyboots opkallefatert.

De vrouwen zijn heel trots (en terecht) op hun traditionele kledij! Maar als ze op de bus wachten liggen ze wel in de drek langs de kant van de weg!

Het lokaal transport/// Wie niet weg is, is gezien

Wat hebben we nodig voor een busje:

- motor – stuur – gaspedaal – claxon
opties waar we uit kunnen kiezen:
- benzinetank (een plastic jerrycan volstaat) – vering – zetels – voorruit zonder barsten – sleutels (de kabeltjes onder het stuur even vonken is al genoeg)

Hoe voller hoe beter ... 2 personen per stoel (the big mama’s komen altijd op het einde tussenwringen) … rechtstaan kop in kas … tot boven volgeladen met gerief (een schotelantenne op je buurman zijn schoot droppen)… zonnepanelen…kilo’s maismeel.. bananentrossen.. manden …kippen… fietsen…
Vaak geld het principe: hoe armer een land… hoe meer mensen in de minibus… want de prijs per kop ligt lager!

Eerst wachten we tot de bus vol zit en de mensen als vee op elkaar gepakt zijn… dan gaan we eerst even tanken … soms voor een paar liter en dan toch nog stilvallen achteraf want geen enkele van de metertjes in het dashboard werkt dus wisten we niet dat we genoeg hadden of niet.. dan moeten we even een klein colaflesje bezine bijhalen om verder te kunnen ;-)))

We drummen op de bus alsof het de allerlaatste is… terwijl er om de 5 minuten een bus komt (gezien in Dar es Salaam-city / Tanzania)

Langs de kant van de weg is alles te koop! Het is een 24-uurs ecomomie! Fietsende winkels, verkopers aan de busjes, vleesjes op een stokje, kinderspeelgoed, zonnebrillen… alles is te krijgen terwijl je rondrijd!

THA POLICE

“Wij zijn de mannen die de weg bezetten… de mensen controleren … en bazungu ambeteren”
Het liefst doen we heel de dag niks maar als we hier of daar een schnabbel kunnen meepikken zijn we er als de kippen bij! We worden door de staat niks betaald dus halen we ons loon zelf op ;-) De witte apen zijn onze geliefde ‘klanten’… zelfs al rijden ze netjes 50 per uur achter een camion zeggen we doodleuk dat ze 100 per uur reden in de bebouwde kom… we kunnen maar proberen!
Als er iemand ons echt nodig heeft doen we of onze neus bloed tot ze de bloeding stelpen met een dollarbriefje ;-))

Als een stoute matatu-chauffeur wat te hard langs schattige kleine kindjes vlamt betaald hij ons gewoon “handje-contantje” en mag hij weer naar eigen goeddunken voort vlammen!

‘We zijn mobiel’

Iedereen moet een gsm hebben! Geen kleding, geen voedsel… maar wel een poepchique Nokia gsm! We kopen AIRTIME (belkrediet) vaak maar om 1 berichtje te sturen! Er zijn speciale “laadstations” … winkeltjes met 100den stopcontacten om de gsm op te laden!

Heel veel huizen zijn geschilderd in de kleuren van een gsmmerk!

Flashen of beepen… de gsm eventjes laten rinkelen… is heel populair… bespaard kosten…
1 keer biepen = how are you --- 2 keer biepen = can you call me

“Music is life”

Een goede speaker kraakt!
We maken reclame voor een fuif door met een carnavals wagen vol super luide speakers door de dorpjes de racen!
Iedereen danst altijd en overal… zelfs de kleine kindjes hebben al :”the rythm”
Bij het luisteren naar klassieke muziek is de vraag: hoe dansen we hier op?

“Haute Cuisine”

Heel veel mensen lopen rond met een stok in hun mond: sugar kane
… een dag zonder matoke (bananenbrij) is een slechte dag…

Maak me niets wijs … ‘Onderwijs’

De kinderen gaan naar school met zeis en borstel… we leren het gras af doen en de koer te vegen!
Als de juffen en leraars er even geen zin in hebben, laten ze de kindjes “rusten” in de klas! Zo’n rustpauze kan wel een paar uurtjes duren! (gezien in Rakai –Uganda)

Tzijn toeren in Afrika!!!

Zo lieve vriendjes... fijn dat jullie ons zo massaal volgden... even voor de statistieken... op onze blog hebben we dit jaar ongeveer 32.000 clicks gehad... daar staan we zelf versteld van!

We hopen jullie allemaal snel in levende lijven te kunnen knuffelen...

... and for all the 'english' speaking friends... we will make a short 'english' version of our stories when we are back home... and we hope we will meet you guys again, somewhere, over the rainbow!!!!

... en ja hoor alle lieve keesjes en belgiers (eh basje) ook natuurlijk...
BIG KISSSEESSSS
Het was een onvergetelijke ervaring!!!!!

BAAAAAIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII

--Typisch Africa -- remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Door het gevaar voor ebola moesten we noodgedwongen onze planning wat aanpassen… geen Crater Lakes en geen Murchisson Falls… jammer maar helaas.

Maar net voor het Queen Elisabeth NP ligt de Kyambura Gorge, een bosgroene valei waar veel aapjes wonen… zelfs chimpansees… en omdat Liesje zo’n fan is van deze primaten gingen we op zoek!

Aan de park ingang mochten we onze tent placeren, normaal kon dit niet maar voor een 4 euro pp keken ze dat graag door de vingers! Samen met gids Tom gingen we de boda-boda op richting het wandelpaadje dat naar beneden in de gorge leidt.

Tom waarschuwde ons nog wel eventjes, in het woud kon het gebeuren dat we het pad kruisten van een olifant of nijlpaard en misschien zelfs een leeuw… en ja hoor na een paar minuten zagen we olifanten voetstappen en leeuwensporen in de modder naar beneden! Maar Dieren van “the big five”kwamen we “gelukkige” niet tegen… en was dat toch gebeurd… den Tom had een geweer bij! In de verte hoorden we wel zingende nijlpaarden aan de rivier.

Beneden in de gorge kwamen we aan de rivier die je normaal over een boomstam moet oversteken, maar doordat de rivier heel hoog stond konden we met een vlot oversteken… Liesje blij want op een balk balanceren over een krokodillenrivier is niet haar meest favoriete hobby.

Het regenwoud in de Kyambura Gorge is prachtig, overal klimplanten en grote bladeren en overal dierengeluiden… den Tom zocht rond naar de chimpansees, wij volgden met een bang hartje en veel achterom kijken dat nonkel leeuw niet op onze schouder kwam tikken. Na een lange tijd zoeken kwamen hoorden we de chimpansees roepen, het teken dat ze uit hun slaapplaatsen kwamen en gingen fourageren in de bomen.. en ja hoor… in een hoge boom zat een familie chimpansees lekkere vruchten te smikkelen… waaaaaaauuuuuuuuwwww … het leken soms wel mensen die hoog in de bomen klommen! Het kijken was wel wat kort en spijtig dat ze niet op de grond kwamen… maar toch weer een onvergetelijke ervaring.

De dag daarop weer in de lokale bus (joepiejeej) richting Masaka… het werd weer een nachtmerrie… ze vroegen ons weer veel te veel geld.. en toen we weigerden om belachelijk te veel te betalen wilden ze verder rijden met Anneke’s rugzak nog aan boord, zelfs de lokale mensen in de bus hadden er last van want de busbegeleider weigerde hun wisselgeld terug te geven! Alweer heel vriendelijke busmensen dus…hatelijk…. Het lijkt wel of de mensen die op bussen en matatu’s werken een ander ras zijn… echt onvriendelijke macho geldwolven… zo verschrikkelijk voor de lokale mensen die hier dagelijks mee geconfronteerd worden…wij hebben dan nog de luxe om soms voor een taxi te kiezen…

Maar eind goed al goed, we kwamen ’s namiddags aan in ons vertrouwde stekkie (Masaka Backpackers) waar we weer vriendelijk ontvangen werden door Sander, Sara, Bas en Nina… het leek wel onze verre familie in Masaka.

Sander (Nederlander) en Sara (Ugandese) hebben een schooltje opgestart in de buurt van Masaka en gaan binnenkort een grotere school opstarten. Een perfect project dus om onze laatste centjes aan te besteden! Ze namen ons mee naar de kledingverkoop op het schooltje! Heel toffe couleur locale ;-)) we werden weer ontvangen als koningen!

Bij Sander en Sara voelen we ons goed op ons gemak en we beslisten dan ook om een tijdje met hun rond te reizen… richting Kampala! Omdat Sara uit Uganda komt weet ze overal leuke plekjes te vinden en hoefden we ons dus over niet te veel druk te maken… dat deed nog eens goed !! Het was ondertussen 6 december geweest.. de Sint had België al verlaten maar in Uganda moest hij nog komen ;-) en jajaja… aan het strand in Entebe verwelkomden wij de lieve goede man en zijn 2 pieten! Hilarisch! Hij kwam aangevaren in een klein motorbootje! De Nederlandse gemeenschap in Kampala had dat georganiseerd… en de Nederlandse ambassade schonk een paar kratjes Grolsh-bier! Van de verniet! De pepernoten vlogen ons rond de oren.. het was weer een leuke middag!

Na een zalige nacht in Entebe, gingen we terug naar Kampala… op babybezoek bij Olaf, het nieuwe kindje van Ingrid en Koen! En we werden de eersten om in hun nieuwe (bijna afgewerkte) gastenverblijf te slapen! Wat kan het soms toch allemaal zo makkelijk zijn! We voelen ons al helemaal thuis in Uganda!

De volgende dag werden we terug opgepikt door Sander en Sara en terug naar Masaka!

Onderweg kocht Sara nog een “jackfruit”, een gigantische groene vrucht met een slijmerige binnekant die naar bubblegum smaakt ;-)

...en een eindje verderop werd de verse vis gekocht en onmiddellijk op de grill gehangen … hihihihi… vanvoor op de wagen dus.. zodat het in de auto niet te hard begon te stinken…

Onze laatste dagen verblijven we nog wat in Masaka en trekken we nog naar Lake Nabugabo… dat is alleszins het plan… om dan terug op weg naar Nairobi en het vliegtuigje!
Aiaiaiai

doeiiiiiiiiiiiiiii

Chimpansees en Sinterklaas remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

We zegden de kindjes en de boompjes in het Sabina Home vaarwel en gingen weer op een binnenvlucht (de bussen gaan hier immers altijd bijna vliegen) naar het stadje Masaka.
Net buiten het stadje is er een heel leuk guesthouse: tourist cottage and campsite – Masaka backpackers. We kwamen er ‘s ochtends vroeg aan en werden meteen vriendelijk ontvangen door eigenaar Josef en een tijdelijke bewoner Sander (uit Nederland), met zijn kindjes ;-) . We konden nog eens “vlaamsch” klappen. Een beetje zenuwachtig waren we wel, zouden Patrick en David (de leuke Ugandees en Engelsman die we leerden kennen op de Sesse eilanden) wel echt komen de volgende ochtend… want in den Afrique wete nooit ;-))
Samen met Sander gingen we onze zenuwkes kalmeren met een heerlijk flesje wijn en zalige “franse” frietjes in een net geopend “frans” restaurantje “10 tables”…. Heerlijk… zelfs echte mayonnaise ;-)))
Het werd ‘s avonds ook nog een gezellige boel in het guesthouse want er waren heel wat gasten.

Zaterdagochtend 5u30 .. jeroentje fris en monter uit de tent gevallen en toch maar eventjes een smsje gestuurd naar Patrick en David… ze gingen al een 2 uurkes later zijn…maaar ze waren onderweg.. joepie!!!
Het weerzien was heel leuk en we vertrokken meteen richting Kisoro aan de grens Uganda-Rwanda, waar David een engelse dame kent waar we konden overnachten.
Heerlijk om eens geen zever te hebben in busjes…ontspannen genieten van de omgeving!! David koos een prachtige weg helemaal langs Lake Buyoni…

...de schoonheid komt vooral uit de terraslandbouw in het landschap… het deed ons helemaal terugdenken aan Bolivia ;-)))

De weg was wel niet sumpel… echt weg was het niet… meer een verzameling stenen die toevallig een soort pad vormden…
Het zuid-westen van Uganda is straatarm.. het ligt tegen Congo en Rwanda. We passeerden zelfs een UN vluchtelingenkamp van Congolese vluchtelingen… dat doet je rillingen krijgen… beelden die je normaal alleen op den televies ziet werden nu echt!
In een eigen wagen krijgen de bazungu natuurlijk veel meer aandacht dan in een lokale bus… de mensen staarden ongegeneerd in de auto binnen… ze raakten ons net niet aan! En de kinderen maar roepen : Bazungu AGA CHUPPAAAAAA... de kinderen hadden graag waterflessen...maar wij keihard en natuurlijk niks geven ;-) Om het onbeschoft toeristen lastigvallen wat af te leren...

De moeilijke weg langs het meer eiste zijn tol: platte band nr1… maar goed tegen de avond kwamen we aan in Kisoro, band laten maken en werden we verwelkomd door Judith… een 70 jarige engelse die al heel lang in Afrika woont. Volgende ochtend … de band stond terug plat!!! Alweer Afrikaanse kwaliteit ;-) We reden naar de grenspost.. papiertjes invullen aan de ugandese kant…. Maar plotseling…. PROBLEEEEEEEEEEMMM…. Patrick en David hadden de papieren van de auto vergeten! Manne manne manne … bellen en bellen … en gelukkig was er iemand bij hun thuis om de papieren door te faxen…maar hij vond ze niet dus dikke stress …
Om de stress wat te temperen reden we nog naar het mooie meer Mutanda…

De volgende ochtend kon de housekeeper van Patrick en David de papieren gelukkig doorfaxen ;-)))))) maar nu in Kisoro nog een deftig machine vinden!
Een dagske moeten wachten dus in Kisoro…heel zenuwachtig zijn… maar tkwam toch nog allemaal goe… op weg naar Kigali!!!!!!!!

Net over de grens zagen we al meteen een groot verschil met Uganda… de wegen waar clean en goed… nergens ligt er afval…want in de winkels geeft men papieren zakken!! vuilbakken… straatverlichting… en veel, heel veel mensen op straat.
De boda-boda drivers dragen helmen, er zijn verkeerslichten… het land is georganiseerd!! Het is erg moeilijk te geloven dat hier 13 jaar geleden de hel losbrak!

Mensen in Rwanda zijn opvallend bedrijvig…ze lopen overal met dingen op het hoofd te zeulen , ze liggen niet zomaar langs de kant van de weg… de mensen zijn heel kleurrijk gekleed… maar tussendoor zie je ook veel fysiek gehandicapten… maar ondanks alles toch nog stralende glimlachen!

Nadat we ongeveer een 400 van de 1000 collines bedwongen hadden… Rwanda wordt immers het “Pays des Milles Collines” genoemd… kwamen we aan in de heuvelachtige stad: Kigali. Onze hoofdbedoeling: Kigali Memorial Center.
De stad is georganiseerd en proper… we werden zelfs iets te vaak naar onze zin tegengehouden door de gendarmerie voor zogezegd te hard rijden… (we reden 40km/u achter de camion) ;-)) maar alles voor de rest prima in Kigali, al was het erg moeilijk om een betaalbare leuke slaapplaats te vinden! ‘s Avonds heerlijk getafeld in het New Cactus restaurant… eventjes terug thuis ;-)))

Volgende ochtend naar het Kigali Memorial Center… het genocide museum! Na 3,5 uur hadden we de aangrijpende waarheid van het verschrikkelijke verleden van de genocide helemaal gezien! Heel zwaar werden we geraakt door de videogetuigenissen van de slachtoffers. Het meest aangrijpende was een kamer met levensgrote foto’s van kinderen die het slachtoffer werden van het zinloze geweld van de Interhamwe…

Het verschil Hutu’s en Tutsi’s werd ingevoerd door de belgische kolonisten… indien je minder dan 10 koeien bezat werd je een Hutu genoemd… meer dan 10 koeien een Tutsi. Er waren natuurlijk veel meer Hutu’s dan Tutsi’s maar toch besliste de kolonisten om bij de “independence” de Tutsi minderheid aan de macht te laten.

In 1994 ontplofte Rwanda… na een tijd van geheime trainingen onstond de Interhamwe.. een guerrilla leger, gewapend met machetes en knuppels. Door opzwepende radioboodschappen dat de Tutsi’s ‘’Kakkerlakken’’ waren sloegen de Interhamwe geholpen door andere militias aan het moorden na het neerstorten van het vliegtuig van de toenmalige Rwandese president Habyarimana. Gevolg… op een paar weken tijd … 800000 doden…en duizenden Aids besmette vrouwen en kinderen door verkrachting… Families, vrienden, buren begonnen elkaar te vermoorden…zelfs de priester van een kerk vermoorde zijn parochianen….

Rwanda was dood.

Het is ongeloofelijk om te zien hoe Rwanda na dit bloedbad zo geevolueerd is… veel meer dan naburige afrikaanse landen.. Overal in het land zijn wekelijks dorpsprocessen om de daders van de genocide te vevolgen… het is immers onmogelijk om de duizenden moordenaars op 1 plaats te berechten. In elk klein dorpje is een gevangenis waar mannen in de roze gevangenisplunjes rondhangen.

Na Kigali gingen we naar Gitarama. Via Gitarama trokken we naar Gisenyi aan het Kivu-meer… wat op de kaart een prima weg was, bleek een verdroogde rivierbedding… voor meer dan 100 km…

...een hele dag onderweg…door overall prachtige groene heuvels met terrasladbouw!!! En wat wilde het enorme toeval… we reden door NYUNDO … de plaats waar onze goeie vriend Michael in een weeshuis heeft gewoond. Dus we hebben daar in de voetsporen van Michael zijn dorpje Nyundo verkend… en natuurlijk voor Michael heel wat foto’s genomen!

12 km verder ligt het prachtige stadje Gisenyi aan het mooie Kivu-meer, aan de grens met Congo. Een heel bizar idée, dit meer lag 13 jaar geleden vol lichamen, zelfs in Uganda dierf men geen vis meer uit het meer halen. Maar nu is daar niets meer van te merken… integendeel…

Met een mooi uitzicht vanuit het Hilltop Nest Hotel genoten we van een rustige nacht… we hadden het huis voor ons alleen…want toerisme in Rwanda staat jammer genoeg nog in de kinderschoenen!

Volgende halte.. KIBUYE… langs prachtige reuze thee-plantages…

...kronkelde de weg van Gisenyi richting Kibuye… kaboem…. Plattentuub….alweer dezelfde “gemaakte” band die het begaf/// reserveband gestoken onder de ogen van 5 geinteresseerden dorpbewoners… spannend verder rijden… KABOEM terug plat en helemaal kapot…. Enige optie…in tha middle of nowhere… de eerste kapotte band (die gelukkig niet helemaal plat was) er terug op en tegen 20 per uur over de gruizelweg ;-)))

Amai.. na 2 uur traag hobbelen kwamen we beneden aan in een garage die ons gelukkig konden oppompen zodat we tot in Kibuye geraakten,… de kapotte reserve band werd ook nog eens vakkundig onder handen genomen.. en meer beschadigd dan gefixed dus… dan maar een nieuwe binnenband in een dure TUBELESS reserveband gestoken… tzijn toeren!

Kibuye is prachtig! Ook aan het Kivu-meer in Home St-Jean verbleven, een guesthouse van de kerk, helemaal omgeven door het meer…adembenemend mooi… en weer geen enkele tourist! Genieten!!!! Wat ons opviel… overal stonden huizen, hotels ,…leeg.. op de meest prachtige locaties… wie wil investeren!!! RWANDA IS THA PLACE TO BE!!!

Aan alle mooie verhaaltjes komt meestal snel een eind… terug naar Kigali… we hadden nog 2 genocide memorials te bezoeken: Ntarama – 25km zuid van Kigali – in deze kerk waren op 7 juni 1994 5000 mensen bijeengekomen … op de vlucht voor de Interhamwe… maar ze werden verklikt… en op 10 na allemaal vermoord in en rond de kerk . Alles is nog zoals het was… overal kleding… beenderen… schedels… kinderboekjes… opgedroogd bloed… afgrijselijk… zelfs de doodsgeur hing er nog… we hadden het allemaal ijskoud… het was te luguber voor woorden Deze gruwelen mogen nooit meer gebeuren. De jongen die ons rondleidde was 1 van de 10 overlevenden.. heel zijn familie werd voor zijn ogen vermoord… kan je je voorstellen dat hij elke dag opnieuw de kerk in moet?? Wat een ongeloofelijke moedige, krachtige persoon…

Verderop op zo’n 30km van Kigali ligt de kerk van Nyamata, waar ook in juni 1994, 10000 mensen werden vermoord… dit memorial center was nog aangrijpender… vooral toen Jeroen samen met de vrouwelijke gids de tombe vol met schedels en beenderen in ging en de vrouw opnieuw in tranen uitbarstte… zij was ook aanwezig op de dag van het drama… overal in de kerk zie je nog de granaat inslagen en bloedplekken op de muur waar kleine babies werden doodgegooid… afschuwelijk!

Je kan je deze gruwels niet voorstellen… echt ongeloofelijk hoe de overblijvers de draad weer hebben opgepakt…

Rwanda is een bijzonder land, zowel voor zijn verleden als voor zijn natuurpracht! Een land om te ontdekken… het is immers niet onveilig zoals vele mensen denken…

We hebben afscheid genomen van David en Patrick en zijn terug in Mbarara, voor onze 2 laatste weken Uganda! Aiaiaiaia… den belgique komt in de buurt!

Dada Iedereen, voor onze fans... dit is waarschijnlijk het voorlaatste verslag... vraag maar een goed boek aan de sint ;-)))

Rwanda - pays des milles collines remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Vanuit Kampala reden we met de nederlandse Lotti naar het gehuchtje SSanje, in het district Rakai. Een prachtige groene heuvelachtige omgeving.

Hetgeen we meteen hoorden was dat de vorige directeur van het Children of Uganda project er met een groot deel van de fundraising vandoor is gegaan… we spreken hier over 100 000den dollars!!!!! Dit blijkt Schering en inslag te zijn in hulpprojecten in Afrika… triest triest… daarmee moet Lotti nu proberen de boel te redden!

We werden begroet als koningen in het Sabina Home een project van Children of Uganda … ‘s avonds was het groot muziekfestijn voor ons, de kindjes verwelkomden ons en dansten en zongen of hun leven er vanaf hing… typische afrikaanse dansen… schudden met die poep! De dames kregen traantjes in de ogen!!

Na een dagje ging Lotti weer naar Kampala en begonnen wij aan het werk… met onze eigen ‘’guestroom’’ ;-) alias keuken – badkamer – slaapkamer…

Na enkele dagen merkten we dat het niet allemaal rozegeur en manneschijn was: veel te veel kindjes op 1 plaats, stinkende slaapkamers met pismatten die elke dag buiten te drogen werden gelegd.. gedragen door de klein mannen zelf… op hun kop…

Volle pisemmers in de kamers… etensresten aan hun voeteinde… gedoneerde muggennetten werden halvelings opgehangen, de begeleiding zei er niets van… de begeleidsters (housemothers) deden het zelf niet, omdat ze dreigden te stikken door de hitte (jajaja)
De housemothers waren luie vrouwen die eigenlijk heel de dag niets anders deden dan zitten of liggend de kinderen afblaffen en commanderen….

De kinderen werken heel veel/// even een dagschema:
5u30 opstaan
5u45 op blote knietjes bidden op de koer
6u kleding – slaapkamers – vloer poetsen… met de hand dus zonder borstels of zwabbers
7u naar de kerk
7u30 school … hier moet je je ook niet veel van voorstellen… kindjes zitten vaak op de banken (te staren) terwijl de leraars in de lerarenkamer pannekoekjes eten…. Hun uitleg: de kinderen moesten even rusten???????????? Wij hebben een paar keer tekenles gegeven… maar niet zoveel want een schema opstellen met de andere leraren bleek onmogelijk… organisatie..what is that???

Door de dag moeten de kinderen ook constant water gaan pompen uit de waterput want stromend water is er niet!!! dus ook wij konden dagelijks naar de waterpomp ;-)

We hebben mee de muziekles kunnen volgen van de amerikaanse vrijwilligster Sara, dat was leuk!! Sara zit er al een jaar en doet goed werk!

Ook een leuke les was: = all about the money = de juf legde uit dat je in de locale winkel geld geeft na uitgebreid afbieden, dat de winkeluitbater vervolgens naar de buren loopt om je geld te wisselen en dan terugkomt met je wisselgeld. MAAR.. als je naar de supermarket gaat staan er prijzen bij de artikelen en kan je dus niet afbieden ;-)))))) dat was een voorbeeld van een afrikaanse les !!!

Na de school moeten de kindjes opnieuw poetsen en wassen en dan zelfs nog koken voor de begeleiding ??????????? In afrika is het immers normaal dat kinderen moeten werken want de ouders sterven vaak op vroege leeftijd (door aids) en zo worden de oudste kinderen verantwoordelijk voor hun broertjes en zusjes… en kunnen de kinderen voor zichzelf zorgen!!! De harde waarheid !

Om 19u is het eten : POSJO met BEANS zoals elke dag 2 keer… 1 keer per week MATOKE (bananenpuree) en 1 keer per week afgekookt vlees… terwijl het gebied zo vruchtbaar is dat alle groenten te kweken zijn !

Dat leek ons dus een goed plan… om een duwtje in de rug te geven voor hun moestuin en fruitbomen.. daarnaast was het ook een goed idée om een bos te planten zodat ze na een paar jaar geen hopen geld meer moesten steken in brandhout kopen!! Dus boerinneke liesbet en boerke jeroen begonnen aan een boomproject!!! Dankzij het geld van de sponsors!!!!!!!!! NOGMAALS MERCI IEDEREEN!!

We kochten 2000 eucalyptus bomen bij de plaatselijke tuinwinkel en 10 fruitbomen! En planten maar!!! We gaven zo ook een tiental mensen uit het dorp betaald werk!!

Na het avondeten was het weer werktijd voor de kindjes en bidden!! Zichzelf wassen en tandenpoetsen moest ook maar dat werd nooit gecontrolleerd… 22uur bedtijd!

Alleen zondag was het rustdag en konden ze zichzelf bezighouden ipv te werken.

Het dorpje Ssanje was wel gezellig, behalve dat er een gek rondliep die het gemunt had op ‘’bazungu’’ … zonder echt gevaar maar toch griezelig… hij stal ook elke dag fruit en groenten van de plaatselijke mensen , je zag hen dan weer achter hem rennen…en als het te ver ging, bond jan politieman hem aan de boom voor een paar dagen ;-)))))

elke dag zochten we onze ingredienten om ons potje te koken, want 2 keer per dag maispap met bonen is toch wel wat te veel van het goeie…

We bezochten ook de locale markt! Leuke ervaring op een plaats waar weinig blanken komen. Tot de gek weer opdook ;-) heel de markt in rep en roer en de loony weer weggejaagt!

Het was voor ons redelijk frustrerend dat je aan de ‘wantoestanden’ niet veel kan doen… we hebben dan toch de kinderen hun zinnen even verzet want die waren dolblij met ons bezoek!!!!!!!!!!!!!!!!

Hopelijk komt er ooit verandering in…

Na de eerste week hadden we al nood aan een weekenduitstap… richting Sesse Islands op het Victoria Meer… weer een heel avontuur om er te geraken… in een volgepropte matatu met satelietschotel op de schoot (van de buurpassagier) en zelfs de chauffeur deelde zijn zetel!!!

We waren natuurlijk weer de attractie want we hielden onze mond niet als het ons niet aanstond!!! De medepassagiers beaamden onze commentaar… maar voor zichzelf opkomen doen ze meestal niet…

We reden naar Kalangala en verbleven in de mooie Hornbill campsite vlak aan het Victoria meer!! Prachtig maar het water van het meer is niet alles… door overvisserij en enorme afvalstortingen (vooral van Tanzaniaanse industrie) is het meer eerder een ongezonde poel geworden… er is grote kans dat het over een paar jaar volledig uitgestorven is en de locale vissers volledig in de miserie belanden (wat nu al voor een groot deel het geval is: zie ook de ‘’Darwin’s Nightmare’’ documentaire).

We hadden een relaxt weekendje en ontdekten hoe ananassen geteeld worden.. voor diegenen die dit niet weten… tis niet aan een boom… maar al seen bloom op een plant!!!! Je stopt gewoon de groene bladeren bovenaan terug in de grond en je krijgt een nieuwe ananasplant!! We kregen een fantastische lift terug naar het vaste land met David en Patrick. Een engelsman met zijn ugandese compagnon!! Waar we nu mee in Rwanda zitten ;-)))))))
We verbleven met hun nog een nachtje aan het schitterende meer Nabugabo en daarna met een truck meegelift terug naar Ssanje.. voor terug een week wat ronddolen en boompjes planten in het weeshuis!!!

Dan vielen we met ons gat in de boter… want David en Patrick wilde met ons een weekje door Rwanda reizen!!! Dus even geen stress op het openbaar vervoer!!!!!!!!!! WOOOEEPPIEEE

Sabina Home Vrijwilligerswerk - Rakai remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Het is niet te geloven, maar toch is het waar... we zitten alweer in een nieuw landje: Uganda!! Velen zullen misschien denken dat dat een onveilig land is maar dat is niet (meer) zo... het hoge noorden (tegen Sudan) en het verre westen (tegen Congo) vermijden we zoiezo... want daar kan het toch wat rommelen maar voor de rest alles prima!

We waren allereerst te gast bij een belgisch-nederlands gezin in de hoofdstad Kampala... kenissen van Anneke... dus mochten wij ons 'schraal' tentje.. 'schraal' is hier trouwens het woord waar we heel veel situaties/mensen/armoede mee kunnen beschrijven... ons 'schraal' tentje dus, want het ziet er redelijk triestig uit na zo'n 100 dagen camperen ;-)) in hun prachtige hof placeren.

Koen werkt voor een expeditie bedrijf in Kampala en dankzij hun leerden we het nachtleven van Kampala kennen! In bijna geen enkele afrikaanse stad is er zo'n gezellig en veilig nachtleven.. veel mensen gaan uit eten en naar disco's... ook blanken... want er is hier een grote 'expats' gemeenschap. Je moet dan wel kunnen leven met een muur om je huis met nachtwaker en personeel in je huis! We waren te gast op de maandelijkse 'belgische' avond... en ongeloofelijk maar waar .. de LEFFE# woepie -- vloeide rijkelijk!!
We aten zelfs stoofvlees met rodenbachsaus.. we voelden ons al terug in Belgie.. kei bizar... maar toch even super leuk ;-)
Oei Oei Oei.. we vallen al in herhaling ;-)

IN Kampala hebben we de stad verkend op boda-boda's - de kleine brommertjes die overal tussendoor wringen en dus het snelste vervoermiddel zijn in de drukke stad! Overal files.. hip hoi...helemaal precies terug in den belgique...

en via Ingrid leerden we Lotty kennen, een nederlandse dame die een weeshuis project met school in goede banen tracht te leiden.. want het staat op de rand van failliet ... de vorige directeur sluisde het geld doodleuk door naar zijn persoonlijke rekening... walgelijk... maar schering en inslag in afrikaanse hulpprojecten.... triest triest triest...

Het project loopt in Rakai... in het zuiden van Uganda in de buurt van Masaka niet ver van Tanzania... voorlopig is het plan dat we er met Lotty een kijkje gaan nemen en er dan 3 weken helpen... jullie horen er nog van! Want zoals jullie nog weten... hebben we nog sponsorcentjes over van onze oproep in Bolivia en gaan we die hier nuttig gebruiken!!

We hebben ondertussen een beetje oost-Uganda verkend...tegen Kenia...
allereerste bestemming... het stadje Mbale...
na weer een zeer stresserende zoektocht en ritjes met minibusjes (matatu's).. veilig aangekomen in het zeer schrale, maar toch charmante, Mbale.. aan de voet van Mount Elgon.

We wandelden naar de bergdorpjes tegen de bergwand... de kinderen waren super blij om wazungu te zien.. en dit keer zonder uitgestoken pollekes met 'gimmi monniii'' .. een hele leuke ervaring... de ouders hadden hun nog niet opgestookt... maar toch weer een pijnlijk contrast om te zien hoe arm de mensen hier wel zijn... de kinderen dragen bijna allemaal zandkleurige lompen.. veel babies zelfs zonder broekjes... terug naar beneden vlogen we op een fietstaxi die bijna vechtten om een mzungu een lift te geven ;-)) want die betalen altijd meer natuurlijk: de overbekende "mzungu-tax"

Onze volgende stop: Sipi Falls... de mooiste watervallen van Uganda...
weer een matatu op.. deze keer een verschrikkelijke... de chauffeur was een totale onverandwoorde gast... tegen 100 per uur door kleine dorpjes en maar toeteren dat de mensen in de kant sprongen... met de fantastische leuze op zijn achterruit: IN GOD WE TRUST .. zoals op alle lokale transport ;-)))) het zou beter zijn ;;; WIE NIET WEG IS IS GEZIEN ... de maniakken....
Gevaarlijke chauffeurs zijn hier weer schering en inslag dus we vragen vaak om te minderen! Maar geen paniek... wij laten niet met onze kl*ten rammelen ;-))

Daar aangekomen eerst ons tentje opgezet op Crow's nest ;-) weer de populairste keet waar plots 40 amerikanen binnen kwamen gewalst ;-) wij onze tent weer opgeruimd en naar de buren gewandeld ... prachtige camping .. geen kat te bespeuren en lokaal!!! aaaaaaaaaaahhhhhhhhhh heerlijk

Vanuit onze tent konden we genieten van het zachte geplens van de waterval!

In Sipi moet je wandelen, dus wij weer op stap op zoek naar een gids... een officieel kantoor bestaat 'nog' niet... dus je kan de gevolgen weer al raden... een stuk of 10 lapzwanzen hielden competitie: 'vang de mzungu' ... en wat deden wij (nadat een deftige gids de dag daarop gewoon niet kwam opdagen)... we namen de tuinman mee van onze camping... Steven dolgelukkig want meestal loopt iedereen hem straal voorbij.. wij dus niet ... en hij bezorgde ons een hele fijne wandeling!! De 3 watervallen zijn echt de moeite... aan elke waterval viel een man met 'receipt'boekje uit de boom en moesten we 1 euro inkom betalen ;-) zelfs voor het aangelegde trapje naar de grot waren we weer een eurootje lichter ;-)

De dorpjes hier zijn zeer arm, de boeren proberen iets op te bouwen door koffie te kweken...die in Belgie in de OXFAM winkel word verkocht!!! Onderweg proefden we nog wat lokaal zelfgebrouwen bier... een smaak te vergelijken: een mengeling tussen zure melk en brokkenpap ;-) heerlijk zat worden ;-)

Na de groene pracht terug naar Mbale waar we bij onze favoriete Indier verbleven en dan terug op de bus naar Kampala!! Deze keer allemaal prima en redelijk rustig ;-))) Nu terug even op bezoek in het huis van Koen en Ingrid en donderdag trekken we met de lieve nederlandse dame Lotty naar Rakai.. voor vrijwilligerswerk!!!

dadada iedereen!!

Hello Uganda - Kampala - Mbale - Sipi Falls remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Ondertussen zitten we al veilig in wel in de hoofdstad van Uganda, Kampala! Maar eerst nog eventjes een mooi verslagje over de mooie tijd in Arusha en beestjes spotten op safari.

Na onze neuzen vol frisse berglucht te hebben gezogen in Lusotho... we merken toch steeds dat we graag in de bergen tussen het groen zijn ;-) ... trokken we met een beetje tegenzin opnieuw naar de bewoonde stadswereld: Arusha.
Voor we vertrokken hadden we al voorgenomen om niet af te stappen in de busterminal van Arusha... om onszelf van de gekende lapzwans momenten te sparen... en dus namen we contact op met Robbert Daniels, de amerikaan die we in Malawi hadden ontmoet.

Robbert ontving ons met open armen en we kwamen met een goed gevoel aan in Arusha. Hij bracht ons naar het Masai Camp, een grote overland camping net buiten het centrum van Arusha. Veel budget opties zijn er immers niet en in de school (School of St-Jude) waar Robbert werkt was ook niet echt plaats. De school is een project opgestart door een australische dame die met de hulp van heel wat sponsors de “brightest of the poorest” kinderen uit de omliggende dorpjes –gratis- een opleiding geeft van hun 6 tot hun 18 ! Ondertussen zijn er al 850 leerlingen en dit aantal groeit elke week na een selectieproef!
Een mooi project maar als vrijwilligerswerk toch wat te groots...

Samen met Robbert planden we een erg goedkope maar oerdegelijke safari naar het Tarangire NP en naar de wereldbekende Ngorogoro Crater. Want in Tanzania zou je gek zijn om niet naar de dierenpracht tegaan kijken... De meeste mensen kiezen voor een 4 of 5 daagse, meestal: Serengeti – lake Manyara – Ngorogoro en Tarangire... maar voor ons waren 3 dagen ruim genoeg en achteraf bleek dat we meer dan waar voor ons geld kregen!
Samen met kok Simon en chauffeur Bryson trokken we er zaterdagochtend op uit... richting Tarangire NP, een minderbekend nationaal park dat vaak vergeten word in de schaduw van het grotere Serengeti... we zetten snel ons tentje op en wachten een uurtje op onze eerste lunch... we stonden perplex... Simon was een schitterende kok.. dus het buikgevoel zat al goed ;-))
Rond 14u de jeep in, dak open en hup naar het nationaal park Tarangire... spannend want het was Anneke’s en Robbert’s allereerste safari ervaring... oude rotten Lies en Joen hadden al wel een vermoeden wat er allemaal ging komen...
Tarangire blijkt prachtig... het duurde helemaal niet lang of we hadden al honderd zebra’s, gnoes, impala’s en massa’s olifanten gezien... Anneke werd al wat zenuwachtig want ze wilde ook we eens een giraf in het wild zien ;-))) en ja hoor.. achter een heuveltje kwam de lange nek tevoorschijn!! Schitterend... een safari brengt toch steeds een heel speciaal gevoel... en met de mogelijkheid om recht te staan in de jeep was het deze keer nog extra de moeite!
We laten de fotoos voor zich spreken:

++NONE OF THESE PICTURES CAN BE USED WITHOUT PERMISSION OF THE PHOTOGRAPHER: JEROEN PEYS++

Toen de avond begon te vallen reden we uit het park, in Tanzaniaanse parken zijn geen nightdrives meer toegelaten... de hemel kleurde helemaal sepia door de ondergaande zon en het opwaaiende stof! Ongeloofelijk...

Simon kookte een schitterend avondmaal en toen we de dag evalueerden aan onze tent kregen we nog het bezoek van een echte masai... de traditioneel geklede lokale mensen met bijpassende pijl en boog.... die nu vaak werken als wachters voor campsites en prive-eigendommen.
Al grappend zei Robbert dat hij de masai 10000 tsh (tanzaniaanse shilling) zou geven, zo’n 10 dollar, als hij met zijn pijl een passerende toerist kon raken... zonder aarzelen nam de masai zijn boog klaar en trok hij de pijl aan... waren we er niet tussengekomen had er nu ergens een toerist met een pijl in zijn gat gelegen.... niet te geloven... die mannen zouden echt alles doen voor geld... ;-))))))) Die nacht vond de wachter het dan ook maar normaal dat hij de drinkbus van Robbert mocht meenemen ;-) Wat de volgende dag ook nog voor hilarische ... -“I didn’t do it.. it just found the bottle in my truck...”- tafferelen opleverden met een werkman op de camping ;-) tzijn toch sloebers!!!
Na een lekker ontbijt opnieuw het park in, de ‘permit’ geldt immers 24 uur en zodus kan je steeds een middag en een ochtend genieten van de diertjes!
De tweede rit bleek inderdaad genieten... we zagen niet alleen de zeldzame cheetah met nog veel zeldzamere 2 kleintjes... maar daarna nog 4 leeuwinnen met wel 8 kleine leeuwtjes!! De poezenpret kon niet op!
Een beetje stoffig maar heel voldaan reden we rond de middag uit het park en na de lunch, 2 uur de jeep weer in, naar de campsite op zo’n halfuur van de gate van de Ngorogoro Crater.

Maandagochtend vroeg ontbijt en vol verwachting naar Ngorogoro Crater... het was redelijk bewolkt dus na de 200 dollar autotax en 50 dollar per persoon lichter...
Al meteen stonden de vriendelijke verkopers aan de auto ;-0.. in hun traditionele sportschoenen!

...we reden door een dik pak mist over de rim van de crater... anderhalfuur later ( je krijgt maar 6 uur in de crater) stonden we op de bodem... het zonnetje kwam voorzichtig piepen en onmiddellijk zagen we 1 van ’s werelds natuurwonderen... groen gras, bergen rondom een helblauw meer met flamingo’s een stuk regenwoud...
De crater werd gevormd door de inslag van een meteoor... zo’n miljoen jaar geleden... en vormt nu een natuurlijke kooi van 12km op 15km waarin alle bekende safari beestjes rustig rondhangen... de big five (buffel,leeuw,neushoorn,cheetah,olifant) zijn er redelijk makkelijk te spotten... ze blijven immers bijna altijd in de crater... en alhoewel je er met 50 andere jeeps naar een neushoorn staat de gapen gaf het ons toch een onvergetelijke ervaring!!! Ongetwijfeld 1 van de mooiste ‘must see’ in Afrika.

Er hing ook blijkbaar “love in the air” want zowel de zebra’s als de struisvogels en zelfs koning leeuw hadden wel zin in een romantisch onderonsje... en ze geneerden hun niet voor 50 jeeps vol nieuwsgierige toeristen ;-))))) Kijk ook eventjes op onze Youtube voor “Lion Luuuuuvvvvvvv” ;-)))

Na 4 uurtjes in de crater rond te bollen werd het spijtig genoeg alweer tijd om terug naar de gate te rijden...

...en onze weg terug naar Arusha! Helaas helaas.. mooie dierenverhalen duren niet lang ;-)))
In Arusha kampeerden we dan nog maar terug in het Masai Camp... ondanks de ene luidruchtige fuifnacht... en zoals voor de safari hadden we nog een paar culinaire uitstapjes in Arusha alvorens naar Kampala ( de hoofdstad van Uganda) te bussen (een lekkere 20 uur bus over Nairobi in Kenya).

We trokken met zijn drietjes nog naar Lake Duluti, een klein meer net buiten Arusha waar we een fantastische rondleiding kregen van de 'bosklapper' Kito... een jonge gast die super geinteresseerd is in natuurgidsen en dat dan ook met volle overtuiging wilde bewijzen! We zagen heel wat prachtige vogels en een gezellige picknick aan het meer! Een mooie rustgevende afsluiter van Arusha!

We namen afscheid van Robbert en aangekomen in Uganda werden we meteen opnieuw verwelkomd door het fantastische koppel Ingrid (nederlandse) en Koen (belg)... nog een oude kennis van Anneke uit Hoogstraten ;-) Ze laten ons zelfs kamperen in hun hof!!
Gisteren was het hier “belgische avond” en ongeloofelijk maar waar... de LEFFE en HOEGAARDEN vloeiden rijkelijk in Kampala! Met bijpassende belgische frieten en stoofvlees in rodenbachsaus ;-)
Kampala is een heel westerse stad... er wonen veel “expats” : blanken die in de zakenwereld en ngo wereld werken. We liepen “Pieter” tegen het lijf, hij was jaren de barman in cafe “de Scene” achter ons appartementje aan de Leopold de Waelstraat ;-) Wat is de wereld toch klein!!!!
We genieten hier met volle teugen van de gastvrijheid van Ingrid en Koen en we zoeken rond naar een plaats om vrijwilligerswerk te doen en om Uganda te verkennen!

Veel mensen vroegen ons al via mail of we naar de gorilla’s gaan kijken! De toeristenval in Uganda en Rwanda... maar we gaan het waarschijnlijk niet doen... 1 uurtje gorillakijken kost immers 500 dollar per persoon en dat vinden we dan toch weer een beetje te gek voor woorden... plus er is ook steeds de vraag of het wel goed is voor die dieren dat er groepen van 10 toeristen om de haverklap wat in hun territorium komen rondwandelen... we zullen naar de Chimpansees gaan kijken... ook lieve dieren en dat kost maar 35 dollar ;-)))))))

Na rondvraag weten we nu ook dat Rwanda op de meeste plaatsen veilig is en daarom gaan we misschien ook een weekje naar Rwanda om het geboorteland van onze beste vriend “Michael” (die van Katrien en Nore... het 1e metekindje van Liesbet die net 1 jaar oud geworden is) van naderbij te gaan bekijken!!

Papa’s en mama.. geen zorgen dus... we storten ons niet onbezonnen in een gek avontuur ;-))))) we vragen eerst alles na voor we ergens naartoe trekken! De Congo gaan we niet naartoe hoor ;-))

Mooi Mooi nog 2 maanden genieten ;-) en dan terug de realiteit in... zonder werk wel te verstaan maar met een hele boterham herinneringen!

Dikke kussen iedereen en trek die sjaal almaar wat vaster in den belgique... wij zullen hier wel zweten ;-))) dada

Arusha - Tarangire NP - Ngorogoro Crater remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Hier zijn we weer met een hele boterham afrikaanse verhaaltjes!

Eerst en vooral, we blijven nog een maandje langer… dus onze terugvlucht is in Nairobi op woensdag 19 december en we komen weer aan op belgische bodem op donderdag 20 december om 9u smorgens!!

Ondertussen zijn we zoals jullie weten met 3! Een goeie vriendin van Liesbet, Anneke, is aangekomen in Dar es Salaam. Wij waren het lieve ontvangstcomitee ;-) LiesJoen Tours ... we stonden Anneke net op tijd op te wachten want de taxi-chauffeur die we de dag daarvoor hadden gepland kwam natuurlijk weer niet opdagen... zijn auto was kapot ... maar iets laten weten......nee toch... dat is niet nodig ;-)

Anneke had een goeie vlucht gehad ... en het was een heel blij weerzien met een echte belgische vriendin! Ze verwende ons met lekkere snoepjes uit Belgie : chokotoffen—brownies—en zelfs Siebe’s suikerboontjes kwamen tot in den afrique!!
... merci iedereen voor de cadeautjes!!!

...we namen Anneke meteen mee naar het Flex hotel, het goeikoopste en nieuwste hotel in Dar, enkel een beetje in een scruffy buurt... de dag voordien had een lieve man op de markt Jeroen’s Leatherman gestolen... dus we zaten alweer met een klein onveiligheids gevoeltje... maar geen paniek... de mannen van het Flex-hotel zaten er zo mee in dat ze ons constant begeleiden ;-) dus voor de rest geen problemen... en we werden zelfs 2 avonden getrakteerd op een heerlijk Ramadan-maal... heel gastvrije moslims dus!

Dar op zich is niet zo interessant dus regelden we meteen een boottrip naar het tropische eiland Zanzibar... de volgende dag bracht de ferry ons naar het prachtige STONE TOWN, waar we alweer getrakteerd werden op een negatieve tanzaniaanse ervaring: zoals op zovele plaatsen (busstations,luchthavens,boothavens...) staan bijna altijd ‘PAPASI’ of ‘vlooien’… mannen die oftwele een tour oftewel een taxi oftewel drugs of iets anders leuks willen aansmeren… redelijk vervelend en vaak heel aggressief… de plaatselijke politie reageert hier hoegenaamd niet op… zelfs de hotel- en restaurantuitbaters hebben er een hekel aan en veel last van.

We kwamen aan met de boot en toen we de poort van de haven buitenstapten warden we meteen overvallen door een tiental taxichauffeurs… op zich geen erg want als je doorloopt laten ze je ‘meestal’ gerust… behalve hier in Stone(d) Town… 1 lapzwans… gedrogeerde rastaman… bleef ons volgen en lallen dat hij een goed hotel wist… wij reageerden op geen enkel moment op zijn gezaag maar mista rasta vond het nodig om ons te blijven stalken… tot we een lief canadees meisje tegenkwamen die ons in haar huis wilde opvangen om even rustig naar een hotelletje te zoeken. Dit liep helemaal mis de lapzwans gaf haar zelfs een slag in haar gezicht omdat zij zogezegd zijn ‘klanten’ aftroggelde… wat bleek… de lapzwanzen krijgen comities van de restaurant en hoteluitbaters om klanten binnen te loodsen… walgelijke situaties… en heel moeilijk voor backpacker-toeristen… uiteindelijk kwamen we in een goei hotelleke terecht waar we weer bodyguards meekregen ;-) Anneke was onmiddellijk geintroduceerd in Tanzania… en was er niet goed van ;-)

Maar goe…. We voelden ons niet op ons gemak en ‘vluchtten’ dan maar naar de niet-toeristische ‘Oost’kant van Zanzibar, jammer want Stone(d) Town op zich is prachtig: kleine straatjes met prachtige gebouwen ala Marokko.. 95 percent is moslim. Overal gesluierde vrouwen en mannen in witte gewaden en hoedjes… een paar keer per dag hoor je de moskee voor het gebed. Als toerist bleek het wel moeilijk tijdens de Ramadan (behalve de chique hotels natuurlijk)... veel restaurants en hotels sluiten hun deuren om niet aan de verleiding te moeten weerstaan ;-)

In het oosten van Zanzibar verbleven we in de fijne plaats: Mustafa’s nest.. als enige toerist hadden we de campsite en het strand voor ons alleen... in de verste verte geen lapzwanzen!!

We huurden een fiets en deden een prachtige fietstocht langs het strand en passeerden de chique hotels... amai amai dat doet je soms toch eens watertanden!! Hier zagen we de prachtige Zanzibar stranden zoals we ze kennen van op de typische postkaartjes: azur-blauw water en palmbomen over kristalwitte stranden!

De dag daarna op bezoek in het Josani Forest.. een van de weinige plaatsen op aarde waar je de ‚Red Colubus’ aapjes kan zien! Liesbet was weer helemaal in haar nopjes tussen de kleine aapjes! Het Josani Forest is prachtig regenwoud en we wandelden dan ook een uurtje om van de natuurpracht te genieten!

We kwamen helemaal tot rust en vergaten alle zever van Stone(d) Town...

Na 4 dagen trokken we terug naar Stone(d) Town en gaven we het een 2e kans... en ja het viel heel goed mee... een leuk hostal ‚’Jambo Guesthouse’ en een heel gezellige nachtelijke koffie met de moslims op een straathoekje, terwijl de kinderen voetbal keken!
Het bracht ons veel zin om ook eens naar Marokko en Mauritanie te trekken ;-) of Syrie zoals de lieve Tine en Bernard ons al aanraadden!

Vanuit Stone(d) Town namen we de boot opnieuw naar het minder bekende maar daarom niet minder prachtige (integendeel) PEMBA ISLAND!
Pemba ligt zo’n 50 km boven Zanzibar en is het onbekende ‚groene’ broertje! Bij aankomst waren we geleerd dus bestelden we meteen een taxi met de vriendelijke DULLA... we voelden ons meteen op ons gemak... het deed ons enorm terugdenken aan Mozambique... hier zijn de mensen oprecht vriendelijk ;-) Dulla was een schat van een man die ons de komende dagen nog heel het Pemba eiland liet zien! Hij zorgde dat steeds alles in orde was en we ons 100% op ons gemak voelden! Wat dan ook zo was!!

We bezochten de lokale dorpjes en verbleven in de stadjes Chake Chake en Wete.
Een boottrip naar het onbewoonde en miniscule eilandje MISALI (een aanrader als je in de buurt bent ;-) bracht ons de allereerste afrikaanse stortregen ;-) Maar toch konden we genieten van een van de meest prachtige snorkel-momenten van onze reis! Prachtig koraal en honderden visjes uit ‚Finding Nemo ;-)
Ook Pemba is bijna volledig moslim en de mensen waren dus volop in Ramadan (het einde was op 13 oktober met groot feest!) .. dus er was enkel ‚s avonds eten te vinden in straatstalletjes! Zelfs een warm tasje koemelk voor het slapen gaan, het heeft toch zijn charmes... het leek wel elke dag braderij ;-)

Liesje en Joentje gingen dan nog op fietstocht (met echte afrikaanse krakemikel fietsjes) .. we passeerden prachtige groene rijstvelden (net Azie) en we werden achtervolgt door hordes gillende kindjes die nog niet vaak ‚’MZUNGUS““ gezien hadden,hihihi... maar amai onze poepie achteraf!!! Een mountain-bike had hier geen overbodige luxe geweest op alle gerellige zandwegen!

Samen met Anneke bezochten we het Ngozi Forest met een zeer ervaren en interessante gids! Waar we alweer van aapjes konden genieten.

Mooie verhaaltjes duren niet lang... spijtig... na 4 dagen namen we afscheid van Dulla en het mooie Pemba Island.

We hadden even genoeg van boottochten dus permiteerden ons een vlucht –Pemba-Tanga: een prive-jet vloog ons over het prachtig koraal! We hadden al spijt dat we weg waren!

Bij aankomst in Tanga een ongelooflijk toeval... we zagen een overland-truck van Kananga (de organisatie die ons in Mozambique van Pangane naar Mocimboa bracht) en we mochten bonk opnieuw mee.. op weg naar Lusotho... dus aan de luchthaven lieten we alle taxi-papasis lekker in de kou staan... hihihi...
De mannen van Kananga regelden een hotelletje en eten voor ons... fijn toch als het weer lekker meezit!!! Dit keer hadden we de truck voor ons alleen met loeiharde afrikaanse beats... nu was het helemaal een carnavalswagen ;-) Met spijt verlaten we de kusstreek en trekken we weer het binnenland in!! Maar Tanzania blijkt al meteen super groen! Echte natuurpracht!! Niet voor niets dat hier zoveel natuurdocumentaires worden gedraaid!

Volgende dag op de bus naar het bergachtige Lusotho! De bus reed als zot... de hele bus moest broken door de raam… behalve wij ;-)) en we kwamen aan in het heerlijke Lusotho… we moesten meteen terugdenken aan het boliviaanse paradijs in Samaipata: groene heuvels vol bomen en een milder klimaat!! Karibuni Lodge, een perfecte goedkope kampplaats en lekker eten.. waar we nu eindelijk kunnen chillen en alle gebeurtenissen hier op een rijtje zetten!! Amai... weer een hele boterham...!!
Gisteren op tocht naar het Irente Viewpoint.. uitzicht over de masaai steppe en daarna echte broodlunch met verse kaas en echte bruine boterhammen in een oude duitse boerderie!! De Irente Farm !! We waanden ons weer even op den duits of in die Schweiz!! Bizaaaaaaaar... maar daarom niet minder fijn ;-)

Dikke kussen iedereen... op naar Arusha en onze oude makker Robert (de amerikaan die we in Malawi ontmoetten)... op naar de natuurparken!!

Zanzibar- Stone(d) Town - Pemba Island - Lusotho remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Alweer eventjes geleden... maar hier is het allesbehalve ''rustig'' gebleven ;-) we hebben weer heel wat te vertellen!

Eerst en vooral gingen we nog eens naar de kust: Wimbe Beach in de buurt van Pemba... we verbleven in Russel's Camp een fijne campsite uitgebaat door de vriendelijke australier Russel. We kregen een stadstrip van manager Manuel. Aangekomen aan de campsite, tentje opgezet en naar het strand... om een verfrissende duik te nemen... dit draaide weer even anders uit... we zaten zo'n 4meter van de kant te plonsen toen twee jonge gasten voorbij ons zwemzakje wandelden en dat bruut wegritsten en wegliepen.... gelukkiglijk was 'super peys' alert en zette hij in zwembroek en op blote voeten de achtervolging in... aangemoedigd op de achtergrond door het donderende gevloek van Liesbetje ;-)

De gastjes waren natuurlijk te snel maar 'super peys' zag op de zandweg een 4x4 passeren, sprong erin en wist de gasten na 500m te vangen en ze lieten het zakske vallen... oef oef... niks gepikt... Russel kwam dan aan met zijn 4x4 en we reden nog even achter de gasten maar niks meer...

Dat was dan onze eerste diefstal ervaring op 9 maanden... dus dat viel nog mee... spijtig genoeg niet de laatste ;-)...

Het leuke aan de diefstal was dat we een frans koppel ontmoetten - Emma (Manu) en Georges die momenteel Manu's adoptie-moeder te gast hadden -- ze hadden Liesbet horen brullen op het strand ;-)))! We aten een lekkere franse groentensla en als desert heerlijke franse chocolade ;-) ze moesten nogal lachen als ze onze genotsgezichtjes zage ;-) ;-) we zijn nu al met heel weinig tevreden, hihihi

Ze boden ons een lift aan naar het eiland IBO... dat spaarde ons weer veel busleed ;-)))

Daar aangekomen werden we hartelijk ontvangen door de vriendin van Manu.. Isabelle... we kwamen terecht in een paradijs!
Ibo is een heel klein tropisch eiland, vroeger portugese kolonie, in veel betere staat dan Ilha de Mocambique... veel minder armoede... veel minder verwaarloost ;-) er stonden zelfs borden op het strand... VERBODEN TE KAKKEN... dat geloof je niet maar toch... 'en' het helpt!! geen 'mensen'drolleke te zien!!! Dat was op Ilha wel anders...

Isabelle verwende ons met een reuze grote krabschotel... het genot was weer van ons gezicht te lezen... en onze bedankingen waren niet groot genoeg... we ontmoetten Katherine en Luke en besloten samen om de volgende dag met een DHOW (lokale vissersboot) naar Pangane te varen... normale duurtijd 6 uur ;-)

Fris en fruitig zaten we om 9u smorgens op de DHOW... een beetje krakkemikkig, maar vriendelijke bootsmannen... t'eerste probleem was de zandbank... 4 uur later waren we nog maar 2km verder... het tacking duurde heel lang (een zeilboot moet zig-zaggen om van de wind te profiteren... maar geen wind is een probleem natuurlijk ;-)

Nu weten we ook hoe dhow-mannen hun behoefte doen...tussendoor ... broekske af.. poepke over de rand... en drolleke draaien... en broekske optrekken... daar deden we nog net niet aan mee... voor de Wazungu moesten ze aan wal om hun pisje te doen ;-) flauw eh...

Om 18u (na 9u Dhow) gingen we aan wal; want we geraakten er niet meer vandaag... we wisten niet wat ons te wachten stond... maar met Katherine en Luke erbij zat de sfeer er wel in! De bootsmannen brachten ons naar een lokaal dorpje en we mochten ons tentje zetten in de tuin van een klein huisje... Liesbet en Luke gingen op zoek naar brood en wat drinkjes... lekker avondmaaltje (cocosbroodjes) en bedje in... maar voor de 2e dhowdag hadden we geen eten... alleen droog brood en water ;-)))

Om 4u smorgens stonden de mannen aan ons tentje... we vertrokken.. maar de wind was 'O' geen zuchtje wind ;-) na nog eens 8u varen kwamen we uitgehongert op Pangane aan... een prachtig subtropisch kustdorp vol kokosbomen... waar spijtig genoeg geen verse kokos te vinden was... vreemd... alleen brood en water en een paar schrale tomaten ;0 het was wel het beste brood ooit.. tkwam recht uit de oven!!! Nu weten we ook waarom er zoveel zand altijd inzit... ze bakken het gewoon op een zandbodem in de oven ;-)

Na 2 dagen Pangane.. fantastische plaats...

...waar we spijtig genoeg bijna afgeript werden door campingbaas Hashim ;-) kregen we een fantastische lift met een overland truck van Kanaka... dankzij de vriendelijke Ricardo .. samen met 14 spaanse toeristen!! We reden recht naar Mocimboa de praia... weer heel wat vervoerproblemen bespaard want in het noorden van Mozambique is bijna geen verkeer!!! De arme zieltjes liesje en jeroentje met hun droog brood (ah nee nog juist een drupke pindakaas) kregen van de lieve spanjaarden sla, bier en een papaya... hihi... die we eerst niet zouden gegeten hebben... maar nu smaakte het fantastisch!

We reden een beetje te ver mee... want ze reden naar een camping en dat was voor ons wat onhandig om de volgende dag vroeg in de ochtend weer een pick-up te nemen in het dorp!
DUs.. de lieve Ishuail zocht samen met ons het dorpje Mocimboa af naar een slaapplaats voor 4 uurkes... want om 0u zou de pick-up ons komen oppikken om naar de grens van Tanzania te rijden! We trakteerden hem op onze laatste Nsima in Mozambique in een lokaal restaurantje... hij was dolblij .. en wij om 20u naar bed... nog even met de 'bucketshower' ons wat natgooien en bedje in!

Om 1u40 schoot Jeroentje wakker... ze waren ons vergeten ;-)) oooch neee... tis afrika... om 2u stond de pick-up voor de deur... we pikten nog 10 mensen op (wat een service) en we vlamden tegen 150 per uur over de zandwegen naar de grens Mozambique-Tanzania... en net nu we niet overdekt zaten kregen we de eerste afrikaanse regen in lange tijd over ons heen ... hihihi...

Levend en wel aan de grenspost.. QUIONGA... een gat met 1 houten kot waar wat verwaaide douanebeamten zaten... we ruikten al meteen onraad... ze doorzochten onze zakken en 1 van de mannen vroeg Jeroentje brutaal om geld... slik... nee nee nee gezegd.. en we kwamen er goed vanaf...

Terug de pick-up in naar de rivier... daar werden we weer als beesten in een bootje geduwd ...dat zwaar overladen was... we voelden het water aan onze teentjes ;-) na 10 minuutjes varen en dik teveel betaald te hebben ( de eerste betaling in Tanzania was al meteen zover;-)... pataat ... boot stilgevallen.. en goed wiebelen natuurlijk... daar dreven we dan...

Na 10 minuten kwam er een bootje ter hulp en de mensen begonnen recht te staan en als zotten over te springen... we lagen er bijna in maar dan weerkeerde de rust en voeren we richting de oever... als kers op de taart.. 20 lachende nijlpaarden met flikkerende oogjes die ons tegemoetzwommen... je moet weten dat doodsoorzaak nummer 1 nijlpaarden zijn op de rivieren... Liesje piste bijna in haar broek en Jeroentje trok wit weg... maar we bereikten de oever zonder kleurscheuren.. oef/// maar nee.. de fun ging nog even door... 20 mannen aan de kant begonnen als wilden onze zakken uit de boot te sleuren... Liesbet erachter... maar geen kwade bedoelingen bleek... het waren gewoon de 'touts' die om ter snelste mensen op hun auto's moesten krijgen ;-) redelijk geschockeerd werd dan nog bijna ons geld uit Liesbet haar hand gesleurd... maar van alle opwinding liet ze het gelukkig niet los ;-)

De grens en het visum van Tanzania was geen probleem... hier waren ze plots poeslief ;-) dat deed goed!!!
... en na nog een halfuurtje jeep kwamen we om 11u aan in Mtwara... en wilden we maar meteen door naar Lindi... maar natuurlijk probeerden de vriendelijke busbedriegers ons weer in de zak te zetten... maar onze franke teut wierp vruchten af... we betaalden net als iedereen... en niet het 3-dubbele witte mannen prijs ;-)

Moe maar voldaan ploften we na 4uur bus neer in het Malaika hotelletje op een prachtig dubbelbed... waar onze geflipte dag eindigde met een schitterend Ramadan-maal aangeboden door de schitterende eigenares!

Na 1 dagje uitrusten - opnieuw de bus op - en twas weer gene kak.. we kwamen lekker geshaked aan na 8 uur hotsen en botsen met de rammelkar... in de richting DAR ES SALAAM... in verwachting van ANNEKE DE WOLF ;-)))

Pemba - Ibo Island - Pangane en de grens naar Tanzania remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

We hebben weer een aantal schockerende ervaringen achter de rug... beginnende met onze busrit Beira - Quelimane ...

Allemaal goed en wel om 4u smorgens paraat aan het minibusje. Na onze nacht in het live toneel van de hotel lobby van Hotel Savoy... wat volgens ons meer een bordeel leek dan een deftig hotel... hoewel we daar de eerste nacht niets van gemerkt hadden en sliepen als roosjes... was nacht 2 een aaneenschakeling van absurde sketches uit één of andere afrikaanse ´In de Gloria´kloon.

We hadden immers beslist om in de lobby een aantal uurtjes te wachten tot ons busje om 4u s´ochtends vertrok... goe zot maar toch weer al gebeurd en niet voor herhaling vatbaar ;-) alhoewel jeroentje nu een ideeenboekje vol heeft met zotte fratsen...

De taxichauffeur, die hier in hun wagen wonen, stond na een voorzichtig smsje paraat om 3u45 om ons naar de busstand te brengen...

.. en zo stonden we om 4u moe maar redelijk blij aan de busstop op ons busje...

Na een halfuurtje brachten 2 jongens de laatste passagier op de bus... een doodzieke jongen van ongeveer 30 jaar... Aids had hem duidelijk volledig uitgemergeld... onze eerste regelrechte confrontatie met de verschrikkelijke ziekte... het meest frapante hoorden we hier dat bijna 90% van de bevolking in de stad Beira besmet is... en de meeste mensen weten er niets van en de besmettingen gebeuren hoofdzakelijk door besmette naalden in de ziekenhuizen....

De jongen werd op de achterbank gezet samen met zijn begeleider (waarschijnlijk zijn broer)...

We vertrokken en de busrit was warm maar snel! Tot we op de overzet moesten over de Zambezia... iedereen uit de bus en samen wandelen naar het ponton.. de zieke jongen bleef op de achterbank liggen en ging met de bus op de boot...

Toen we terug instapten zagen we dat er iets mis was want de begeleider (broer) van de jongen kreeg hem niet meer wakker... hij was bezweken op de overtocht met de boot... verschrikkelijk... het leek wel een beeld uit de griekse mythologie... het tijdelijke voor het eeuwige inwisselen met de overtocht op een boot... de jongen stierf helemaal alleen op de achterbank van een gloeiend hete bus...

Nog 4 uur reden we naar onze bestemming Quelimane met het lichaam op de achterbank... gewikkeld in een onderweg gekochte rieten mat.... we kregen de tranen in de ogen ...

... in Quelimane stond de familie te wachten met een pick-up truck om het lichaam van de jongen in een laken te wikkelen en thuis de laatste groet te brengen...

We hopen dat we zoiets niet meer meemaken...maar het is duidelijk dat de mensen hier allesbehalve de middelen hebben om zelfs nog maar menswaardig te kunnen sterven...

Quelimane is een kleine havenstad waar de koloniale sfeer gemixed is met de invloed van de moslimwereld... en verse krab uit de zee... het was een aangenaam stadje ... spijtig genoeg konden we er maar eventjes van genieten want de dag daarop alweer op de bus richting Nampula.

Weer om 4u fris en monter deze keer ( ;-) we hadden wat geslapen in een fijn hospederia Manu ... we worden slimmer!!!

Nampula was op zich niet veel soeps... een vuile grote ongezellige stad...maar een noodzakelijke tussenstop bij de lange busritten...

vandaaruit tjoeften we naar Ilha de Mosambique...

...een eiland van contrasten... en in de bus ernaar toe een doodziek kindje op de achterbank dat haar zieke longen bijna uit haar lijf reutelde... gebrek aan medicamenten en geld werden alweer heel duidelijk...

Ilha De Mosambique, we verwachtten een paradijs, maar kwamen terecht aan de zuidkant van het eiland.... in sloppenwijken... waar kinderen in de afvalbergen naar etensresten zochten... Door de oorlog (die 14jaar geleden ophield) kwamen hier veel te veel mensen op een kleine oppervlakte wonen... leven in hun eigen afval... een vuilophaaldienst of het ´ruimerke´ontbreekt...

In ons kamertje tussen de sloppenwijken (want de hotels op het noordelijk deel zijn boven ons backpackers budget) worden we s´morgens gewekt door de de Moskee... het is Ramadan... er is een grote moslim gemeenschap op het eiland.

Wat bleek was dat aan de noordkant het eiland helemaal anders is... oude koloniale gebouwen... hier en daar al heel wat gerestaureerd...met een gesponsord UNESCO museum en fort (heel erg de moeite)... en het fort word nu deels gebruikt als school... de jongeren krijgen les in halfopen bunkers.. erg bizar...

Ilha de Mosambique dus duidelijk het eiland van contrasten...

Zodadelijk gaan we nog naar de Hindu tempel en morgen alweer op de bus (voor een lange tocht) naar Pemba...

tot gauw amigos!!! de fotootjes komen later!!!

Quelimane - Ilha de Mozambique remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Op onze weg naar het noorden stopten we allereerst in Vilankulo. Een heel fijn laid-back kustdorpje dat in februari nog bijna van de kaart geveegd werd door een cycloon...

de schade dus nog duidelijk merkbaar want in de afrique zijn ze niet van de snelsten ;-)

De vissertjes zijn wel heel ijverig...

... en de lokale kleermaakster hebben we ook weer wat werk bezorgd... qua mooiste locaties om een zaak te beginnen kon dit wel tellen!!

Een prachtige snorkeltrip rond een van de Bazaruto-archipelango eilanden eindigde een beetje in mineur...

...we dobberden een uurtje rond in azurblauw water net een reuze aquarium (met octopussen, trompetvissen,scalaren ... zowat heel de cast van Finding Nemo passeerde opnieuw de revue)... en dan komt de snorkelmens meestal uit het water... maar Liesje probeerde nog een truukje en schuurde haar billeke aan de vlijmscherpe rotsen... gevolg... bloed bil ... en bang voor de hongerige haaien ;-)

Daar ging onze middagsnorkel... ehbo was de komende 3 daagse bezigheid ;-) Ons verblijfje in Vilankulos werd dan maar met 3 dagen verlengd zodat we zeker geen infecties opliepen ;-) op het vieze locale transport...

Maar nu is de bil bijna helemaal genezen en zitten we al in Beira.. de 2e grootste stad van Mozambique... en een hele grote havenstad... we missen Antwerpen toch al een beetje ...
Na een voor de eerste keer een prima busrit! (OP TIJD - NIET VOLGESTOUWD-GEEN DIEREN-NIET VOOR ELKE SCHEET STOPPEN- RESPECT VOOR DE PASAGIERS...) we waren al bijna vergeten hoe dat voelde ;-)
Het voelt raar om weer in een "stad" te zijn met appartementsblokken??? Reuze winkels waar alles in voorraad is... na meer dan een maand nog eens een heerlijk Zuid-Afrikaans wijntje... manne manne manne... en zelfs op hotel geweest... een beetje slonzig... maar wat wil je als je het goedkoopste wil.. maar toch een zalig ontbijtbuffet... woepsie... schrokkengeblazen,,, vet ophopen!!!

Meer is er voorlopig niet.. vanacht (4a.m.) weer op een busje voor 10 uur verder naar het Noorden richting: Quelimane...

De volgende weken worden een hele uitdaging qua vervoer: moeilijke wegen, heel lange afstanden... ons doel: 2 oktober DAR ES SALAAM (Tanzania) om onze lieve vriendin Anneke op te pikken in de luchthaven!! We zijn dan met drie!! Joepie!!!

.... neenee we zijn elkaars koppen nog niet beu ... maar een beetje verandering mag altijd !!

chao chao

Vilankulos - Beira remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Kijkt u nog eventjes naar het vorige verslag voor wat fotootjes ;-)

We zien ondertussen bijna zo zwart als de mooie Mozambicanen hier... die vaak minder donker zijn dan de mensen die we ontmoetten in Zambia en Malawi... en dat natuurlijk door de Portugese 'invloed' ;-)

Gisteren was het hier trouwens ''Independece Day'' - 7 september - the day they kicked the portugese ass ;-)
Geen grote feestelijkheden maar toch een feestdag.

De afgelopen week hebben we echt de 'hollander' in blankenberge gespeeld ;-) Languit op ons prive-strand geplakt en je geloofd het nooit... geslapen in de caravan ;-)))))

...met 's ochtends zicht op bultrug walvissen die in de oceaan boven dobberen.

...afgewisseld met een heel fijne duik in Tofo (bij Diversity)... onze eerste duik in zoutwater en in een oceaan... het was wel wennen voor de buoyance (drijfkracht) maar het dierenleven is hier heel wat boeiender dan in het meer in Malawi... je stapt regelrecht in een Cousteau documentaire of een programma op National Geographic.. we zagen stingrays, lion fish (kei giftig) en heel wat kleurijke visjes uit Finding Nemo ;-) behalve Nemo zelf want die was kwijt ;-)

Dan als kers op de taart... snorkeltrip op zoek naar de Whale Sharks!!! Deze prachtige / ongevaarlijke dieren van 4m tot 9m groot .... dobberen stilletjes onder het water oppervlak... vanals we er een konden spotten, stopte het bootje en mochten we snorkelen rond het grote dier!! Niet aanraken natuurlijke en niet te veel oog in oog zwemmen ... hihihi Liesbet had bijna een 'close encounter' de eerste keer we te water gingen... de haai kwam recht op haar af met open bek en Liesje spetterde zo snel mogelijk weg ;-)

• *these pictures were not taken by us!! They were found through google**

Dennis Adams, de uitbater van PENSAO PACHICA in Inhambane nodigde ons uit om naar zijn Campsite in Barra te gaan ;-) Prachtige omgeving .. geen enkele toerist ... heerlijk... net voor het seizoen... want in december is het hier een regelrechte plaag en overspoeling door Zuid-Afrikanen...

Voor de geinteresseerden: Dennis organiseert voor wie het wenst een bustrip/connectie vanuit Johannesburg (Zuid-Afrika) door het Krugerpark naar Mozambique!! Interessant dachten we, maar momenteel niet ons plan!
Maar mensen die meer info willen sturen ons maar een mailtje!! Dankzij Dennis en zijn goeie vriend (hij noemde hem zelfs 'my wife' ;-) Brian hadden we 2 avonden een gigantische maaltijd... op zijn Zuid-Afrikaans ... hopen vis en daarna hopen vlees .... lekker lekker lekker!! We werden nogal verzorgd!

Maar aan alle goeie dingen maken we zelf een eind ;-) dus gisteren opnieuw een lift met een truck....

.... naar de volgende strandplaats: Vilanculo ... dat in februari nog zwaar geteisterd werd door een cycloon... dus nu gaan we even ramptoerist en opbouwtoerist spelen ;-)

Mozambique is echt een ongekende parel... de kuststreek is paradijselijk.. het binnenland is minder te zien (heel erg uitgestrekt) ... de mensen zijn hier OPRECHT vriendelijk.. niet zoals in Malawi waar ze vaak vriendelijk waren om daarna geld te vragen ;-)
Mozambicanen lijken ook rijker van geest... meer geschoold... een rijker land... en dat ondanks alle oorlog die ze hebben moeten doorstaan... en Brian wist ons nog te vertellen dat het elk jaar verbeterd! De mensen willen verandering! Hier is initiatief... in tegenstelling tot Malawi waar ze gewoon wachten op de hulp van God ;-)
Het verschil van hutten... in Mozambique nemen ze de tijd om die mooi te versieren... in Malawi waren die eerder grijs en oninteressant....

We gaan nog wat bijbruinen op het strand! Toedeloe!!

''op de plage'' in Mozambique remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Jongens, jongens, we zijn in Mozambique geraakt maar hoe... fotootjes volgen nog ;-)

Vanuit Blantyre (Malawi) namen we een 2u minibusje tot aan de grens van
Mwanza.. stempeltje als afscheid van Malawi en taxietje in voor 10min naar Zobue... de grenspost van Mozambique. Geen grensproblemen want ons visummeke was al afgehaald in Blantyre ;-)

Op de grens mochten we mee met een camionnetje van Mozambiqanen, alle geluk want voor de rest was er NADA te bespeuren...
Na een uurke bollen kwamen we aan in het snikhete Tete aan de oever van de Zambezi... ondertussen waren we met 3, James uit Bristol reisde even met ons mee!

In Tete op zoek naar een "bus" naar Chimoio.. ons ultieme doel van de dag zo'n 500 km verderop naar het zuiden van Mozambique... op weg naar Tofo.. het surfersparadijs en de plaats om met Whale Sharks te snorkelen... onze meest zuidelijke plaats die we in Mozambique aandoen... maar zover zijn we nog niet...

We zwoegden met de veel te zware rugzak (die apotheek is toch wel godgeklaagd.. 2 dikke dozen... nog nooit opengehad .. gelukkig maar ;-)
... door de hete zon van Tete op zoek naar een vertrekplaats voor bussen... en trucks...
Die laatste werd ons geluk van de dag... een lieve truckchauffeur JJ nam ons mee in zijn luxueuse truck (ter grote van een living ten tijde van ons appartementje in de Leopold de Waelstraat ;-) tot aan het plaatsje Chimoio waar we tussen de truckers een frietje gingen steken en mochten slapen in JJ's riante bed in zijn truck...

Boven ons sliep James samen met JJ in het 2e bed ;-) Dit was alvast de eerste onvergetelijke ervaring van Mozambique. Om 4u voor het krieken van de dag startte de motor en boemelden we de Mozambiqaanse slechte wegen af richting Inchope... daar eindigde de JJ episode... helaas pindakaas ;-)

Terug de rugzak op de rug en weer naar een standplaats voor busjes... maar deze keer geen eureka, maar alweer een krotminibus (die er op het eerste zicht nog verdacht goed uit zag). Om 7u smorgens zaten we erin (31 augustus)... om 7u smorgens (1 september) eindigde deze rit from hell in Maxixe. De herinneringen aan de bus from hell in Chile werden weer even heropgefrist ;-) Want om 21u de 31e besliste de chauffeur om zijn busje maar even te parkeren en zo zaten we tot 5u smorgens stil in een stinkend zweterig busje tussen snurkende mensen ;-) met een geit op het dak en een kip onder onze zetel... een levende ;-)

Maar goed... we namen misschien wat veel hooi op onze reisvork.. want meer dan 1000 km in 2 dagen proberen afleggen is toch wat te zot ;-) weten we nu ...hihihi

Maar dus in Maxixe, met zicht op de mooie baai, kwamen we niet zo fris en monter - volledig zwart (zelfs liesbet had een zwart hitlersnorretje van de vuiligheid) uit het busje en doken we maar direct de bank binnen om geld te pinnen ;-) Meticais is de munteenheid hier 1 euro = 30 meticais.... je kan hier altijd maar in schijven van 3000 meticais afhalen = 100 euro dus.. redelijk ambetant, maar ja... we geraken tenminste nog aan geld met onze Maestro card...

In Maxixe stond al meteen een vriendelijke schipper van een Dhow te zwaaien dat hij ons mee wilde nemen van Maxixe over de baai naar Inhambane ;-) voor 150 meticais waren we gesteld en voeren we om 8u smorgens over de kalme baai van de indische oceaan naar Inhambane..

Wat ons meteen opviel was de ''laid back'' en vriendelijke sfeer toen we aanmeerden in Inhambane... geen lapzwanzen die ons de oren van de kop kwamen zagen.. maar allemaal vriendelijke mensen die ons ''bom dia'' toeknikten... ook de stempel van de portugese overheersing is hier nog duidelijk te merken... overal mooie koloniale gebouwen, een echte gezellig stadje...

Zoals beloofd volgen de fotoos later.... misschien na ons strandavontuur in het surfersplaatsje Tofo ;-) ... snorkelend op zoek naar de Whale Sharks...

Bom Dia Mozambique remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Eerst en vooral aan iedereen een heel dikke merci voor de tonnen en tonnen verjaardagswensen aan het adres van ons Liesje... Jeroentje zag al groen van jaloezie want iedereen was hem vergeten in het druilerige Bolivia op 14 maart ... snif snif .. en zelfs Liesje was toen ziek... de wonde is diep...

Maar swat... daar zullen we wel niet van dood gaan, die Jeroen is maar een platjanus...hihihi

ZOdus, dikke merci ;-)
Het was een fijne dag, Jeroentje had gelezen dat de Carlsbergbrouwerij in Blantyre te bezichtigen is en als echte belgen is het wel fijn om dat eens te gaan bezien... en te proeven natuurlijk ...
Na wat zagen (want voor 2 wazungu doen ze dat normaal niet ;-) als je geen dikke zakenman bent) kregen we voor Liesjes verjaardag een prive rondleiding door de brouwerij. We leerden alles over het brouwen van 'Green' 'Stout' en 'Special' ... maar het belangrijkste was dat we na de rondleiding zo maar even 10 flesjes kregen om te proeven!!

JoepieJoepie! en dat met Big Brother Africa op de achtergrond ;-) jaja die besmetting is zelfs tot hier geraakt! De bekende leuze luid hier dus: SAVE WATER - DRINK BEER

Liesbetjes verjaardag werd een echte culinaire uitstap .. smiddags Mozarella-tomaat slaatje ..wat was dat lang geleden .. onze smaakpapillen vlogen door het plafond ... en als kers op de taart .. het chiqstue restaurant van Blantyre : 21 Grill .. naar onze Belgische normen (20 euro per schotel) nog zeer deftig dachten we ;-)
De obers kwamen zelfs zingen voor ons Liesje met een ijscreme met kaarsjes!!

Maar genoeg feestgedruis ... tijd voor nog eens een fijne uitstap naar de bergen!

Malawi is echt een prachtig land... het bezit niet enkel het schitterende Lake Malawi maar heeft ook een heus bergplateau waar hiking een lieve lust is: Mount Mulanje!

Vanuit Blantyre gepropt op de minibus naar Limbe en vandaaruit nog gepropter op de minibus naar Mulanje, het dorpje aan de voet van het bergplateau.
In Mulanje was wonderwaar een echte pizzeria ... om de moedige bergwandelaars te verwennen... en dat kunnen we natuurlijk niet laten liggen...twas een heerlijk pizza... zo lang geleden...
Maar daar ging deze trip natuurlijk niet om... twas om te wandelen!!!

Na een beetje onnodige info in het INfo Mulanje kantoortje (waar de porters en gidsen al stonden te springen om ons uit de nood te 'helpen') terug op een pick-up richting Likhubula ... het Forrest Office.

In het dorpje werden we afgedropt, nog even onze benen strekken richting office. Langs alle kanten kwamen porters en gidsen vragen of ze mee met ons de berg op mochten. Na veel moeite ze kunnen afwimpelen en het office bereikt.
We kregen van daaruit een porter toegewezen, geen gids meer voor ons na de nyeka ervaring. Justin James werd onze vriend voor 3 dagen.

In Mulanje wandelden we op dag 1 naar de Chisepo hut, langs groene naaldbossen over highlands en stijle berghellingen... het leek net Zwitserland of terug een herinnering aan Chile...

Onderweg kwamen we mannen tegen die houtbalken naar benedensleuren op hun blote voeten (!!), voor ocharme 80 kwatcha (halve euro) per balk ... 4 uur naar boven wandelen en 2 uur naar beneden rennen met 1 of 2 25kg balken op hun hoofd of schouders... afschuwelijk.. pure slavernij... zo zagen we weer dat er echt nog steeds wantoestanden bestaan vandaag de dag!

Nachtje 1 gingen we in de Chisepo hut slapen, na een verkwikkende douche in het natuurlijke bad nabij de hut... zaaaaaaaalllllliiiiiiiiigggg even lekker naturistje spelen op de berg ... olialo

Dan kokerellen op de open haard in het hutje ... weer iddylisch!!

De zonsopgang wekte ons om 5u30 ... we zijn trouwens geen luie lamzakken hier op reis... we staan zoiezo elke dag op rond 6u en gaan slapen om 9u ;-) dat is straf eeehhhh ;-)

Liesbetje en Justin gingen de Sapitwa piek beklimmen... gene kaka... Jeroentje bleef veilig beneden want hij heeft sinds de Machu Pichu terugkerende last van zijn knietje ;-) trop is teveel ;-)
Na 3u klauteren en klimmen loodrecht omhoog met hier en daar vallen en opstaan, stonden Liesbet en Justin trots op de Sapitwa peak ;-) een prachtig uitzicht... het leek net boven de wolken! Terug naar beneden was helemaal gerellig, gelukkig dat ze een stevige broek aan had of haar poepke was blootgeschuurt geweest ;-)
Gelukkig dat Justin altijd nabij was om haar boven te krijgen ;-)

Een halfuurke rust aan de hut, Jeroentje oppikken en hup verder naar de volgende hut ... voor Liesbet na 10u en voor Jeroen na 4u wandelen eindigden we de 2e dag bij de CCAP hut, een heel mooie sprookjesachtige berghut!

We waren meteen verkocht en besloten maar ineens 2 nachten te blijven... zo konden we nog een bezoek brengen aan de natuurlijke pool, een halfuurje van de hut, met uitzicht over Mulanje en omliggende dorpjes!

Malawi en dan vooral Mulanje heeft bij ons toch een gevoelige snaar geraakt, vooral de groene theevelden opweg naar Mulanje zijn prachtig! Het bergwandelen is hier ook schitterend... dus voor wie ooit Afrika wil verkennen en niet in de toeristenstroom van Kenya of Tanzania naar een dwaze Warthog wil gaan loeren, kan een prachtige trip maken in Malawi.. Afrika is immers veel meer dan wat beesten in een wildpark ;-)

Aan het haardvuur speelden we barbershop en Liesbet's vlechtjes werden professioneel gediscecteerd ;-) snif snif... gevolg: haarverlies allom... en dreads als eindresultaat...

Terug beneden na nog een prachtige 4e dag stappen, bedankten we Justin voor de bewezen diensten! Hij was echt een creme van een kerel! Dus als iemand ooit komt wandelen op de Mulanje, vraag naar Justin James!!

We bezorgden hem het bedrag gelijk aan een jaar schoolgeld (50 euro)... dus je kan je inbeelden hoe arm ze hier zijn als ze op een jaar geen 50 euro opzij kunnen leggen... Hij kon momenteel zijn schoolgeld niet betalen en had dus ook geen kans om gids te worden... want daar moet je een middelbare school diploma voor hebben... nu was hij dus gedoemd om porter te zijn... heel triest... hopelijk geraakt hij met ons steuntje wat hogerop!
Hij wees ons dan nog even de weg naar de fietstaxis... en op deze heerlijk ontspannende (voor ons dan toch) manier sjeesden we langs de theevelden richting onze 2e pizza in Mulanje ... wat een onvergetelijke ervaring... en dan bedoelen we Mulanje en de fietstaxi... en ook een beetje de pizza want die was zaaaaaaaaaaaalllliiiiiiiiggggg

Mulanje heeft ons hart gestolen ;-)

Overmorgen weer de drukte en een dagje minibusjes in... god spaar ons ;-)

Mozambique here we come!

salutos amigos

Mount Mulanje remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Allereerst!!!

WELCOME ON THE PLANET: SIEBE is geboren! Liesje is de trotse meter-Tia en Jeroentje is de
fiere Tio! Proficiat Bart en Tessa!!! Ti seen prachtig bazeke.. we hebben 2 hartverscheurende weken moeten wachten op eerste fotoos maar eindelijk door haar tranen door kon Liesje het schattig venteke bewonderen!

Jullie geduld word eindelijk nog eens beloond! Dankjullie allemaal voor de bezorgde
mailtjes.. maar we leven nog!!!

Na ons maandje Zambia hadden we het daar wel gezien… en na veel babbels met andere reizigers
kregen we het nieuwe idee om naar het mooie Malawi te gaan en ook naar Mozambique! Jaja er
kunnen dingen veranderen op reis ;-) een vast schema is hier absoluut uit den boze want
niets is zeker in Afrika ;-)

Na we Dean uitzwaaiden in Chipata werden we naar de grensgebracht en vonden we een lift met
2 Nieuw-Zeelanders rechtstreeks naar de hoofdstad van Malawi: LILONGWE.
Dat is hier zo de gewoonte aant worden… eerst naar een stad gaan om dan alle verdure dingen
te regelen; vooral geld afhalen want het zou op de rest van Malawi blijken dat een bank en
geld afhalen alles behalve vanzelfsprekend is!

+ PADI-duikcursus- in NKHATA BAY
Omdat het lieve zusje van Jeroen al zo vaak had gezegd dat duiken zo leuk is besloten we om
hier in het “goedkope” Malawi de kans te grijpen om een OPEN WATER scuba diver te worden!
Een beetje sceptisch vertrokken we naar het plaatsje Nkhata Bay aan Lake Malawi, op zich
maar een heel triestig dorpje maar wel de plaats om met AQUA AFRICA, geleidt door de engelse
Andy, een duikcursus te doen: prijs : 250 dollar pp.. wat blijkbaar een heel goeie prijs is!
Het bleek al direct dat het waar voor zijn geld ging worden want voor Andy geldt maar 1
basisregel! SAFETY ABOVE EVERYTHING !
Liesje was in het begin wat onwennig en de skinny jeroen had het altijd rap koud maar na 4
dagen en 4 duiken voelden we ons toch al heel wat zekerder! Andy deed voor ons zelfs nog een
geste… omdat de laatste duik voor Liesbet niet echt satisfying was, kregen we nog een extra
duik! ;-)
.. dus wij na 5 duiken en een moeilijk examen… certified PADI OPEN WATER DIVERS!!

WAAAAAAAAAUUUUUUUUUWWWWWWWW

Nkhata Bay zelf was maar een ambetant dorpje.. de locale beachboys probeerden ons elke dag
vanalle rommel aan te smeren en bleven ons zelfs achtervolgen tot op de campsite…
oervervelend.. maar na een tijdje word je erg bot en laten ze je wel gerust ;-) Jeroen is
een paar keer uit zijn krammen geschoten om de “LAPZWANZEN” die ook altijd dronken waren weg
te jagen ;-)

Dus toen Andy ons de verdiende handdruk gaf haastten wij ons op een minibusje om nooit meer
naar Nkhata Bay terug te gaan ;-) Till never ever again!! En we lazen in de Lonely Planet
dat het in Cape McClear nog erger is met de lapzwanzen.. dat beloofd..

+ NYIKA NP … de schotse Highlands in Africa!

Na het strandleven hadden we nog eens zin in bergwandelingen.. op naar het NYIKA Plateau..
een van de meest boeiende plaatsen in Malawi… het lijkt op de schotse Highlands ;-)
Niet alleen qua omgeving, maar zelfs het weer!!!

Maar om hier te geraken dat was andere koek! In een of ander minidorpje Rumphi werden we
afgedropt met een minibusje en daar stonden we dan wortel te schieten. Weer voor uren, er
passeerde niets.We vonden dan toch een truck maar die had weer eeuwen tijd. Tegen
zonsondergang werd de truck volgeladen en als sardientjes vertokken we richting nyika park.
Dan bleek dat we aan de gate werden afgedropt in the middle of nowhere, in het donker, leuk
is iets anders! Gelukkig kwam onze truck toch nog terug en natuurlijk ‘no money no friend’
als we bijbetaalden bracht hij ons tot aan het chelindakamp. Oef we hadden het bereikt!

‘s Morgens ontdekte we in wat voor een prachtige schotse omgeving we zaten. We besloten een
gids te zoeken om een 3daagse wandeling te doen naar Livingstonia.

Bijna niet te geloven, maar we begonnen onze trip in de REGEN en MIST!!! De prachtige
omgeving en dieren waren dus niet voor ons bestemd, we zagen net waar we onze voeten zette.

Gelukkig klaarde het ‘s avonds op. Maar door het slechte weer wandelden we veel te snel en
hadden we het al op 2 dagen geflikt.

Met enorm pijnlijke knieen en voeten.. liesje had zelfs een blauwe teen… gingen we uitblazen
in de LUKWE premaculture camp, een campsite die volledig gebruik maakt van de natuur..
prachtig!

Na 2 dagen trokken we de berg verder naar beneden tot aan de kust en verbleven we in
Chitimba bij de prachtige beachhutten van Mr. Mdokera! Een heel fijne relaxede campsite!
De plaatselijke vissers drogen er hun visjes in de zon. Spijtig genoeg is er van het visbehoud bijna niets over want de vissers vangen veel te veel visjes... overal rond het meer... dus ze krijgen het nooit verkocht...

Spijtig genoeg maar voor 1 dag want de volgende nacht ging de ILALA-ferry aanmeren in
Chilumba, klaar om ons mee te nemen naar de eilandjes Chizumulu en Likoma…

ILALA – SLAVERY FERRY

Na heerlijke vis in een plaatselijke huiskamer/restaurant/slaapkamer.. waar de plaatselijke
kokin haar matrassen afstond om ons te slapen te leggen… wachtten we op de Ilala ferry.. de
enige boot van redelijke grootte op Lake Malawi ;-)
We doken terug in de tijd van de slavernij… als je rijk en wit bent kan je op het upperdeck
maar anders moet je in 2e of nog erger in 3e klasse… wij besloten voor 2e klasse te kiezen
want bij de dikke nekken op upperdeck zagen we het toch niet zitten ;-)
Alles ging goed tot we na een hele dag varen in Nkhata Bay aanmeerden… haha… we gingen niet
meer terug maar dan toch… daar stonden wel 200 mensen te wachten om mee in 2e en 3e klasse
te proppen… verschrikkelijk…

De trip tussen Nkhata Bay en het eilandje Chizumulu waar we om 5u smorgens aankwamen was
verschrikkelijk…
We hadden nog dikke ambras met de kapitein want we vonden het echt onmenselijk dat mensen zo
opeengeplakt werden… maar we hadden maar een ticket voor 2e klasse en we moesten en zouden
in 2e klasse zitten…blafte hij naar ons alsof we straathonden waren..

Mensen lagen opeengestapeld… stank… kakkerlakken.. kinderen sliepen geplet onder de banken…
nog maar te zwijgen van de veiligheid als er iets zou gebeuren… geen ontsnappen mogelijk… en
toen we stopten op zo’n kilometer van het eilandje moesten we van boord klauteren met onze
zakken op de rug om op een minibootje wiebelend en waggelend naar het eiland te varen… maar
gelukkig konden we daar meteen in een hutje gaan slapen! Alweer eind goed al goed.

Het eiland Chizumulu staat bezaaid met Baobabbomen en is erg mooi, maar de
Plaatselijke kindjes vallen de witte mannen en vooral vrouwen lastig met al van een
kilometer afstand ‘hello’ en ‘give me monny’ of ‘give me pictju’ te kweken… terrible… maar

ja… we zouden misschien hetzelfde doen als we elke dag wandelende dollars zien voorbijkomen
en we zelf in een lemen krotje zouden wonen…

Na Chizumulu met het zeilbootje naar Likoma, een iets groter eiland waar er dankzij de
plaatselijke lodges en campsites heel wat meer gedaan word voor onderwijs voor de plaatselijke kindjes.. gevolg… niet lastig gevallen en veel vriendelijker!
Het zeilbootje was een avontuur op zich.. een zelfgemaakte mast die soms wel heel
onvoorspelbaar was en goed oppassen dat de medepassagiers je niet onderkotsten ;-) maar we
kwamen heel aan!

+!HELAAS PINDAKAAS!+

Sinds we naar het onbewoonde Nyika plateau vertrokken en door het noorden van Malawi reisden
beseften we dat we het met heel wat minder moesten gaan doen! Enkel nog bonen, tomaten,
bananen en kolen te vinden en nergens money te vinden… dus… Pindakaas diet ;-) voor deze
reis hadden we dat nog nooit gegeten en nu werd het ons enige smeersel voor op de bokes ;-)
resultaat: 2 pindakaasverslaafden ;-)

Op het Likoma-eiland kookten we elke dag op ons eigen vuurtje aan de waterkant ;-)
romantisch … ons 7e jaar samen was een feit ;-)

Na een weekje tropische eilandjes terug op de Ferry from Hell.. Ilala ;-)
We hadden nog 2 dagen varen voor de boeg dus we kregen al rillingen op voorhand… maar wat
bleek… twas helemaal zo druk niet meer in 2e klasse en we besloten maar op ons budgetje te
blijven zitten en vooraan op front deck in de heerlijk visgeur te gaan liggen zonnen… we
konden nog net een vierkante meter visvrij houden om ons poepke te placeren.

We ontmoetten daar nog een heel fijne Nieuw Zeelandse vrouw van 60 die helemaal alleen door
Africa reist… op onze budgetmanier… chapeau Judith!!

We kwamen aan in Monkey Bay, onderaan in het zuidelijk deel van Lake Malawi en omdat we de
boot zo fijn vonden mochten we van de kapitein ons tentje placeren op het upperdeck om de
nacht door te brengen.

De 3 dagen op Cape McClear waren dan ook meer dan welkom.. we werden veel minder lastig
gevallen door de plaastelijke beachboys.. waarschijnlijk zijn we nu geoefend in het beleefd
afwimpelen van lapzwanzen met hun ‘mobile shops’ ;-)

We gingen ook snorkelen aan het prachtige Otter Point gelegen in het Lake Malawi National Parc, een reuze aquarium waar de Chicliden in miljoenengetalen aan je tenen knabbelen… jaja Marjoleintje.. je zou hier je hartje ophalen! Hier werd ook het pakje van Siebeke ontworpen… custom made ;-) wat zou dat zijn ;-)

Met spijt in het hart namen we met een locale muziekgroep en een mooie zonsondergang
afscheid van het meer!

6u smorgens klaar om in de pick-up te pletten richting monkey bay.. want dat is hier het
enige locale transport… tussen de manden met visjes en vliegenlarven (glibberige maaikes)..
gevolg: blauwe vinger… blauwe rug.. en uren in de wind stinken naar rotte vis… dat zelfs de
locale taxichauffeur in Blantyre later ons al vond stinken…

In Monkey Bay op een andere pick-up naar Mangochi en vandaaruit de Minibus.. dachten we..
tot Blantyre.. eruit gegooit in Limbe.. de rotzakken.. dus dan nog maar op een andere
minibus naar het centrum van Blantyre.. terug de bewoonde wereld… betonnen kantoorgebouwen..
wat is dat???? Eten??? Wat is dat??? Fruit?? Wat is dat?? Internet… wat is dat?? Banken??

Wat zijn dat… tja.. we zijn het allemaal niet meer gewoon… ons tripje Monkey Bay – Blantyre
had zo maar eventjes 10 uur geduurd… voor nog geen 200 km… jongens jongens.. en dan dachten
we een goeie slaapplaats Doogles te vinden.. maar nee… verschrikkelijke backpacker met veel
lapzwanzen aan de bar en een oerlelijke en slecht onderhouden campsite.. gelukkig had Liesje
de gids nog eens gelezen en vonden we een prachtige en rustige lodge waar we ook mochten
kamperen: Kabula Lodge… fiooooooeeeeeeeeeeewwwwwwwwww eindelijk terug rust ;-) En nu is het
een weekje wachten op ons visum voor Mozambique.. tijd om Mount Mulanje te gaan beklimmen!
Dus van Malawi hebben jullie nog 1 verslagje te goed, als we terug zijn van de berg!! En

Liesjes verjaardag vieren woensdag de 22e… dat zal hier in de stad beter gaan dan met een

potje bonen in de woestijn ;-)

Malawi remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

We zijn ondertussen veilig aangekomen in de hoofdstad van Malawi: Lilongwe, waar we verblijven in een kloosterachtig guesthouse... maar geen paniek we zijn nog niet bekeerd ;-) we kunnen na een maand eindelijk nog eens in een bedje slapen... en niet op een hard matteke!

We zijn alvorens hier heen te komen nog in het prachtige South Luangwa National Park niet ver van Mfuwe in Zambia geweest. Opnieuw op zoek naar beestjes na ons tripje int Kafue NP...

Eerst van Lusaka met alweer een gerellige krotbus (Nps) naar Chipata. De krotcar die alle 5 voet stopte en dan nog onderweg een jeep flankeerde (of hoe zeg je dat als een bus een auto ramde ;-)

In Chipata werden we aan de busterminal onmiddellijk overstelpt door "hulpvaardige" taxichauffeurs.. en na we wat zoete aardappelen en tomaatjes hadden gekocht, lieten we ons dan maar voeren naar Dean's Hill View. Een hele fijne campsite van de 40jarige Brit 'Dean' die al 14 jaar in Zambia woont. Het was een oase van rust en Dean wist ons nog leuke tips te bezorgen over Malawi.. onze volgende stop.

Dean had zelfs een friteuse in zijn keuken en we konden de drang niet weerstaan en maakten 'verse' zoete aardappel frieten.... HEEEEEEEEEEEEEERRRRRRRRRRLLLLLLLLLLLLLLIIIIIIIIIIIIIIIJJJJJJJJJJJJJJJJJJKKKKKKKK
eindelijk nog eens frietjes.. niet te vet... twee keer gebakken... wat een verademing na 6 maanden brolfrieten.... jaja dat belgzijn het is me wat...

Van bij Dean vertrokken we met de lieve taxichauffeur Penias en twee Polen: Anna en Thomas richting het Flat Dogs camp aan de rand van het South Luangwa park.

De weg Chipata - Mfuwe was voor een groot deel "potholes" in het rode zand... diepe putten dus... en Penias vlamde goed door, dus stof aten we genoeg ;-)

Maar we kwamen veilig en wel aan op het Flat Dogs camp... flat dogs zijn krokodillen ;-) en die zaten dan ook gretig te azen aan de rivieroevers van de Luangwa rivier...

Op de campsite van Flat Dogs waren zelfs platforms om in de bomen te slapen... een beetje verder weg van de olifanten... want het was snel duidelijk dat de campsite veel bezoekers kreeg.... Hippo's, Bavianen, Velvet Monkeys en natuurlijk de grote Olifanten waren allemaal vaak geziene gasten op de camping ;-)

Maar in een tentje ben je veilig, de beesten zien dat als een geheel en dus doen ze je niks... net hetzelfde als je in een jeep op safari bent zien de leeuwen je als een geheel en niet als hapklare brokjes in een tinnen blikje. Spijtig genoeg was er voor ons geen boomkamp meer vrij en sliepen we dus op de grond ;-)

Op de camping ontmoetten we nog twee gezellige duitsers die nu woonden in Zuid-Afrika... gezellige avonden gegarandeerd ;-)

Over South Luangwa word gezegd dat het het mooiste park is van Zambia. We deden 2 game drives (ochtend en avond) met de gidsen van Flat Dogs... de ochtendrit was erg fijn maar op de avondrit hadden de gidsen er precies geen zin in en gelukkig zagen we snachts nog 2 leeuwinnen jagen want anders was het maar een magere vangst geweest.
De leeuwen passeerden toen wel heel dicht langs onze wagen... kippenvel gegarandeerd ;-) want ze waren niet goed gezind omdat hun verse Impalas waren gaan lopen ;-)

http://youtube.com/watch?v=DNLMhhpYhv8

Na 2 dagen Flat Dogs trokken we opnieuw taxigewijs naar Chipata om nog 2 nachtjes bij Dean uit te rusten en ons klaar te maken voor Malawi.

2 dagen later bracht onze vaste taximan ons naar de grens met Malawi en verlieten we Zambia! Klaar voor een nieuw verhaalhoofdstuk... op de grenspost kwamen net 2 New-Zeelanders aan en we kregen op slag een lift tot in Lilongwe, de hoofdstad van Malawi... Chris was uitvinder en probeerde een nieuw soort drinkbus te verkopen... wie weet zien we zijn product nog ooit terug in Decathlon of As Adventure wie weet...

Wat meteen opviel over de grens was dat de weg in het armere Malawi toch veel beter onderhouden was dan in Zambia... dus we bleven van stof en hotsenbotsen gespaard!

In Lilongwe zitten we nu in St-Peters guesthouse, een guesthouse van de kerk... dus we moeten braaf zijn ;-)
Onze volgende stop zal Mzuzu worden, meer in het noorden van Malawi.. van daaruit willen we naar Nkatha Bay om duiklessen (PADI-course) te volgen... daar kijken we al naar uit! Want Lake Malawi moet prachtig zijn, boven en onder water!

Dikke kussen allemaal en tot onze volgende!!

Bye Bye Zambia - Hello Malawi remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Al een hele eeuwigheid geleden... jullie worden niet zo verwend zoals op onze Zuid-Amerika historie.. onze excuses maar in den Afrique is internet oftewel oertraag oftewel onvindbaar ;-)

Livingstone
Op naar de meest toeristische attractie van Zambia en Zimbabwe : de VIC(toria) Falls. We verbleven in de 'Ibiza-achtige' JollyBoys hostal.. redelijk walgelijk toeristisch vol pubertjes... maar we kochten een tentje zodat we terug op ons gemak (en lichter voor de portemonee) zaten en dankzij een vriendelijke gast kregen we een lift de dag erop naar de Falls.

De Falls liggen op de grens tussen Zambia en Zimbabwe. Het was indrukwekkend, alhoewel er heel veel nevel is dichtbij dus weinig te zien... maar vanop de brug naar Zimbabwe is het heel knap.

In Livingstone liepen we Michel Smets (ex-docent van het Rits... wat een toeval) en Steven Jansens tegen het lijf... filmmakers uit Belgie... na wat kletsen en pinten drinken besloten we om de volgende uitdaging (de trip naar de moeilijk te bereiken SIOMA FALLS en daarna naar MONGU) samen af te leggen...

We gingen ook op fietstocht richting de falls... we zagen onderweg olifanten en genoten van het lokale leven...

Het kleine gehuchtje 'Sesheke' was onze volgende bestemming na Livingstone.. met mini-bus kwamen we daar na 3 uurtjes aan.. en we verbleven in 'Brenda's Baobob' een fijne campsite aan de rand van de Zambezi.
De volgende dag besloten Michel en Jeroen op kayak tocht te gaan op de Zambezi... na we zeker waren dat er geen krokodillen en Hippo's (nijlpaarden) op de loer lagen... want vooral die laatste zijn levensgevaarlijk voor kleine bootjes...
De mannen van Brenda's verzekerden ons dat er geen hippo's waren deze tijd van het jaar en we gingen er op uit... 2 uur tegen de stroom in... kei zwaar roeien ;-)

Michel vond een mooi eilandje en daar bliezen we eventjes uit en zagen een kleine ijsvogel een visje vangen...
Na een halfuurtje hadden we terug wat roeipower en we gingen op de terugweg.. nu stroomafwaarts dus dat ging al veel makkelijker...
... tot Jeroentje plotseling een mooi groen vogeltje... gesticulerend om Michel dit mooie beestje te tonen sloeg het bootje om... pataaaaaattt in de rivier.... redelijk koud en moeilijk om de boot boven te houden spartelde Jeroentje met hulp van de dappere Michel naar de oever...
... dankzij 3 lokale jongens werd Jeroen veilig terug naar Brenda's gevoerd in een echte prau..

...de Michel was jalouse ;-0 ... en bij Brenda's was er nog een nieuwe belg aangekomen... den Torino ;-) uit St-Niklaas... hij deed ooit nog koksschool en was dus onze nieuwe kok!

De dag daarop stonden we al vroeg te wachten om met een lokale jeep naar de moeilijk te bereiken Sioma Falls.. zogezegd gingen we om 8u smorgens vertrekken... we kwamen zelf al wat te laat ;-) omdat we die afrikanen al beginnen kennen.. om 10 u dus... geen jeep te zien natuurlijk...
Maar een halfuurtje later kwam hij aangetuft... wij snel in de kofferbak om zeker te zijn van een plaatsje want er zaten na ons al 20 andere wachtende...

De tijd ging traag voorbij, de chauffeur was spoorloos...
5 uur later kwam hij eens kijken en moest hij de jeep 'rijklaar' maken... I have to prepare the car ;-) want de weg zou heel slecht zijn!
Rond 18u was de jeep klaar en ging de chauffeur nog eventjes een lokale winkelierster helpen met een computertafeltje ineen te flansen... daarna moest hij nog benzine gaan halen in Namibia... want in Sesheke zelf is geen naftstation...
Jeroen ging dan maar even naar 2 plaatselijke kappers... want de eerste zijn tondeuse was halverwege kapot... ;-) en we sloegen dan maar een pintje achterover...
.... en dan was het 21u en kwam er een nieuw probleem... hoe passen we 20 man + 20 valiezen + 2 olievaten in de kofferbak van een jeep........ NIET DUS .... de Wazungu (blanken) zouden de rest betalen... want de vaten konden niet mee... ze kennen hier wat van sjoemelen... zoals Michel het mooi uitdrukte: " Het zijn echte sloebers".

... maar we vertrokken in de donkere - ijskoude- nacht ... bibberend in de open kofferbak ;-0 avontuur amai amai... na 4 uur hotsen en botsen kwamen we aan in Sioma waar we gelukkig meteen ons tentje konden opzetten! Eind goed al goed ;-)

In Sioma werden we meteen omringd door de plaatselijke kindjes... in elk gezinnetje minstens 5 ;-) ze hebben hier duidelijk geen tv... een plaatselijke jongengast Sevia nam ons mee naar de dorpjes...

... en natuurlijk naar de Sioma falls... adembenemend... we moesten met een klein bootje de rivier oversteken om ze te bereiken... heel spannend want Sevia had de enige roeispaan en er was veel stroming... maar het was prachtig.. onvergetelijk!

... en de terugkomst was nog mooier... met allemaal zingende kindjes en een muzungu aan de oever...
Kijk zelf maar ... we hadden er kippenvel van...
http://youtube.com/watch?v=NHA967_Dlyo

Dan de plaatselijke bus opwachten...

...richting Mongu...

Ons eerste plan was om meer naar het noorden te gaan, maar al snel bleek dat dit onmogelijk of zeker zonder eigen vervoer bijna niet te doen was... daarom besloten we de grote tarmac richting Lusaka te nemen en onderweg eventjes te stoppen in het Kafue National Parc!

In het midden van het park.. bij de plaatselijke douane post... met MK's en mitraleurs om zich tegen de beesten te beschermen... werden we achtergelaten...

... vriendelijk hielpen ze ons meteen vervoer te vinden naar de Mukambi Game Lodge waar we 3 nachtjes gingen kamperen... spanning gegarandeerd met alle leeuwen...hippo en olifanten geluiden op de achtergrond... en vooral je voedsel niet uit het oog verliezen of de aapjes waren er mee weg!

... even een minuutje natuur ... we deden 2 game drives (auto safaris) en hadden meteen het geluk om een luipaard en leeuwen te zien... Liesje had ook het geluk om de Warthogs beter te leren kennen op het plaatselijke sanitair... het mannetje beukte bijna de deur in en Liesje zat al op de lavabo ;-) gelukkig kwam de hollandse eigenares ter hulp en verjoeg ze de ondeugende Pumba ;-)

... Na 3 dagen terug gedropt op de grote baan en back naar Lusaka...om ons klaar te maken om naar Chipata te gaan.. .op naar South Luangwa National Parc

nog een kleine ps: we gaan ook naar Malawi en Mozambique ;-) we hebben hier tijd over precies ;-)

dikke kussen van de Wazungu!

Lusaka _ Mongu _ Lusaka remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

We zijn veilig aangekomen in Lusaka - Zambia!
Perfecte vlucht met British Airways, waar Jeroen's nichtje Patricia nog in het vliegtuig afscheid kwam nemen! Merci Patricia!!

Het voelt wel heel raar om op 1 week tijd in 3 werelddelen te zijn:
Zuid - Amerika >>> Europa >>> Afrika

Het verslag... eindelijk... want in den afrique kennen ze internet nog niet zo goed ;-)

Na de 4 dolle dagen in Belgie hadden we dringend nood aan rust… daarmee trokken we eerst 2 nachten naar de Eureka farm, een camping terrain met chalets uit het centrum (10km) van Lusaka…
We werden al meteen omsingeld door etenzoekende aapjes, springbokken, buffels en mooie vogeltjes. In onze chalet kregen we een spinnende poes op het bed gratis bij! Zij waakte snachts dat de dikke spinnen en kikkers ons niet kwamen opeten! en u gelove het of niet... het is hier KOOOOOUUUUDDDD.... het kan dus echt... zonder zonneke en wat wind is het hier in de Afrikaanse winter redelijk bibberen! Dat hadden we niet verwacht ;-)

Toch hadden we een serieuze cultuurchoque, nu weer een heel ander continent… de enige blanke – MUZUNGUS- te zijn ;-)
We worden heel de tijd aangestaard en soms aangesproken… grappig… altijd vriendelijk…
Als we in een busje stappen zijn we net als in Bolivia weer een hele attractie! Hier ruikt het wel niet meer naar zure melk van oude moemoekes ;-))))

Onze eerste winkel ervaring viel dik tegen… het is hier allemaal even duur als in Belgie.. een ramp dus voor de plaatselijke bevolking en word het duidelijk waarom er zoveel armoede is!

‘s Avonds ontmoetten we de nederlands-zambiaanse Kalaluka.. haar levensverhaal was onthutsend… moeder vroeg gestorven en op straat beland… uiteindelijk toch zover geschopt dat ze in Nederland studeerd… petje af! Ze is bezig aan haar levensverhaal in boekvorm te gieten… wordt vervolgd!

Dankzij een collega van Jeroen, die getrouwd is met een zambiaanse schone, konden we te gast zijn bij haar zambiaanse familie in een buitenwijk van Lusaka.

De familie verwelkomde ons hartelijk... dochter Elina had speciaal voor ons haar slaapkamer leeggemaakt en een piekfijn bedje gestreken! De andere leden van de familie sliepen nu in de 2e slaapkamer en in de living... we voelden ons al schuldig... maar gastvrij als ze zijn stonden ze erop dat we in de privateroom sliepen... manne manne manne...

We kwamen hier terecht in het 'echte' Afrika... geen hostal ... geen hotel... maar een huisje waar een grote familie samenwoont!
Alles gebeurt zo goed als in de living...

...er word gekookt, geslapen en tvgekeken als de electriciteit werkt want de eerste 4 dagen van ons verblijf moest de familie het stellen zonder electriciteit... en zonder stromend water.. hiervoor moesten de kinderen met de kruiwagen bidons gaan vullen...

Maar deze mensen hebben dan nog een goei huis, want de buurt is volledig in opbouw en bestaat nu voor een groot deel uit grijze snelbouw woninkjes...

Schrijnende toestanden worden dus meteen duidelijk...
er is bijna geen werk... enkele marktkramers, een handjevol huisjeswerkers (electriciens en loodgieters) en natuurlijk veel buschaufeurs en taxidrivers...
de meeste mensen lopen dus maar wat verloren rond... er is gewoonweg niets om handen... en je moet weten dat alles hier zo duur is als in Belgie... benzine zelfs duurder!
Ook bij de familie dezelfde problematiek... de broers en zussen vinden geen werk en de kinderen kunnen amper naar school gaan... enkel als er geld is...

We brachten op zondagochtend (7u) na een halfuur wandelen een bezoek aan de kerkdienst samen met broer Solo en Washington... de kerk zat overvol en de sfeer is heel humoristisch en met mooie gezangen!
Jaja sebiet zijn we nog bekeerd na onze afrikareis ;-))! Iedereen trekt zich hier op aan God - God is alles en overal -

In de familie is het de zoete inval... elke avond worden de bedden herverdeeld ;-)))

De familie nam ons mee naar de markt, de moemoe vam 91 jaar die nog de 1e MISS ZAMBIA was ;-) we moeten haar nog een cola brengen ;-)

De mensen spreken hier Nyanja - en ons noemen ze 'muzungus'... witte mannen... maar dat leert moeilijker dan spaans... en er zijn hier 73 verschillende talen in Zambia.. dus een beetje onbegonnen werk...
de hoofdtalen zijn Nyanja - Lozi - Bemba ... dus als we daarin al 'merci' en 'waar is de wc' kunnen vragen staan we al heel ver!

Liesje had zin in een nieuwe coupe en de meisjes van de familie wisten hier wel wat op... een vriendin werd opgetrommeld en gaf ons Liesje een stel mooie vlechtjes... maar twas wel afzien ...

... en na een hele middag - avond - ochtend was het klaar...

... natuurlijk waren we ook van harte te gast om mee te eten met de familie..
Het hoofdbestanddeel van hun eten is NSHIMA -- een soort maispap--
deze pap eten ze smorgens - smiddags en savonds- met vlees , groenten of gedroogde vis. We hebben ook voor de eerste keer geit gegeten en het beviel ons wonderwel... zo ook alle andere gerechten die ze voor ons maakten en die wij met veel plezier opaten met onze pollekes ;-) want bestek gebruiken ze niet!
De eerste keer chima verbrandden wel onze pootjes ;-) maar twas lekker!

Als wederdienst kookten wij zelf 2 keer pasta en kreeg Liesje het fijne idee om pannenkoeken te bakken! Het viel allemaal heel erg in de smaak! Gelukkig maar ;-)

De zambia-belgie uitwisseling was een succes!!!

Hieronder voor Mwaka en Jan nog wat fotoos van de familie... doormailen zal niet lukken... dat duuuuuuuuuuuuuuuuuurrrrrrrrrrrrrrrrttttttttttttt eeuwen! Nog eens driewerf MERCI MERCI MERCI

... geen knuffelfotootjes van Jeroen... maar volgende keer in Lusaka komt hij vanachter de camera en zal hij de zwarte schonen eens een ferme knuffel geven!!

Na 5 dagen namen we onze eerste bus... de familie liet ons niet gaan... why do you go ??? You have to stay ... kregen we 10 keer te horen! Maar van ons hart maakten we een steen en we namen de bus naar Livingstone ;-) Maar we gaan nog terug naar Lusaka... dat hebben we plechtig moeten beloven!!!

>> LIVINGSTONE <<

Opnieuw in het toeristische Afrika... we kochtten opnieuw een tent omdat het hier overal redelijk gerellig duur is ... en we verblijven hier nu in een prachtige Backpacker: JollyBoys Backpackers... met zwembad en al ;-)))

Na een paar babbels geraken we misschien al aan vrijwilligerswerk (met diertjes misschien) en hebben we besloten om zeker naar Malawi te gaan! Tussen Zambia en Tanzania!

Je ziet het... de reiskriebels zijn weer helemaal terug!!

bye bye everybody

Hello Africa !! remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Even een interessant weetje:

Hoofdstuk 1 : onze trip> België - Zuid-Amerika - Belgïe< was in totaal
35603 km !!!
Je kan op het plannetje van Travellerspoint bekijken hoe we gegaan zijn!

Na een slaaploze vlucht kwamen we platgeslagen terug aan op Zaventem... de drukte viel ons meteen op... mensen met gsmkes... én vooral chique auto´s .. hier rijdt precies geen auto ouder dan een jaar ;-)

Onze familie en vrienden stonden ons op te wachten... met kindjes waaiend met vlaggetjes Mojito en een reuze fles blonde leffe... super... we hadden ze toch allemaal gemist en zij ons ook ;-);-) Alhoewel we dankzij `tinternet´ toch veel contact hadden gehouden is elkaar in´t echt een knuffel geven toch heel wat anders!

De eerste avond waren we te gast bij Katrien en Michael ;-) en Noreke natuurlijk... al meteen een warm nestje waar we onze rugzak mochten uitschudden.... want het was nodig ;-)
... en wat stond daar klaar ... PEKESSTOEMP met STOOFVLEES... JOEPIE... dankuwel Katrien en Michael !!

Zaterdag gingen we eerst langs Roel en Kitty en Ivan kwam ook nog langs om Jeroen's dierbare camera terug te geven... want die gaat mee naar den afrique! Daarna was het familie Peys-dag ! Nog eens een dikke knuffel aan oma, bompa, mama peys, papa peys en natuurlijk de bange kat garfield! Zie het bewijs op youtube.
Mama had weer heerlijk gekookt en zo leek het dat we nooit waren weg geweest!

Zondagmorgen kwamen de vrienden langs bij ons hostal Bart en Tessa ;-) een leuke thee-visite!

ZOndagmiddag had de moemoe van Liesbet haar verjaardagsfeest gepland! Heerlijk eten en knuffels uitdelen aan de familie!

Maandag gingen in Lommel langs bij Luc, Francine, Sabine, Rob en Driesje... daar merkten we weer dat het enige dat veranderd op 5 maanden de kinderen zijn! Driesje was al een hele meneer geworden!

De broer van Liesbet: Bart, had die namiddag een barbecue gepland om ons uit te zwaaien.... maar toen we daar aankwamen draaide het enigzins anders uit: Bart kwam met een ruiker bloemen naar buiten en knielde voor Tessa: Wil Je Met Me Trouwen, Tessa? Gelukkig zei ze ja ;-) ondertussen kreeg de familie wel bijna een hartaanval maar het ongeloofelijke was waar -- we moesten naar het gemeentehuis voor hun trouwfeest !!!!!!!!!!!! Niemand wist van iets!!! Qua verrassing kon dat wel tellen!
Liesje kreeg dan ook nog het fantastische nieuws dat ze meter mag worden van het toekomstige kindje van Bart en Tessa!
De verrassingen konden niet op!

Dinsdag , uitgeslapen van de kater van het verrassingstrouwfeest ... terug naar Katrien en Michael om daar met de vriendinnen van Liesbet een heel fijne barbecue te houden!!
Qua bourgondische 4-daagse kon het tellen! De leffe en wijn vloeide rijkelijk...

Dankuwel iedereen voor de enorme gastvrijheid en lieve ontvangst! We gaan jullie missen de komende 5 maanden!

Van alle drukte zijn we weer plots in een totaal andere wereld beland... zodadelijk meer verslag!

Dikke kussen

PS: Het is hier hetzelfde uur als in Belgie .. geen tijdsverschil dus...
en het is hier winter en koud! ongeloofelijk maar waar... we hebben al onze kleren al aan...

bye bye dear friends

- de 4-dolle dagen van België - remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Onze laatste dagen in Lima waren we weer te gast bij de familie Escobar ... hier waren we een maandje geleden ook al te gast!

We werden weer ontvangen als koningen! Een verblijf met alles erop en eraan! Met mama en papa Escobar gingen we naar de CHanging of the guards en naar de cathedraal in het centrum van Lima.

De bomma´s hielden ons gezelschap én met zoon Luis en dochter Sofia trokken we het nachtleven in!

En dan was dit het einde van hoofdstuk één ! Adios Zuid-Amerika

Muchissima gracias familia Escobar !

Here we come AFRICA !

Maar eerst nog 4 dolle dagen in België...

Adios Amigos én een dikke merci voor alle commentaartjes op onze blog!!
Hopelijk hebben jullie de tijd om onze Afrika-verhaaltjes ook te volgen!

Dikke kussen

Liesbet en Jeroen

Lima - familia Escobar remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Jodelaiiitiiiie zouden we bijna zingen, want we zijn onze laatste week in Peru in Huaraz: peruaans Zwitserland !
Het lijkt hier zo fel op Zwitserland door alle mooie sneeuwtoppen in de omgeving... en Jeroentje is in zijn jeugd zo´n 20 keer naar de zwitserse bergen geweest dus hij weet wat hij schrijft ;-)

Na al de afgelopen triestige hostals vielen we dit keer nog eens met ons gat in de boter: we verblijven hier in CASA MARIA - letterlijk ´HUIS VAN MARIA´ - een familie hostal met maar 14 bedden... en wij momenteel als enige gasten... dus het huis voor ons alleen.. en we kunnen nog eens zelf koken > dus veilig en lekker eten...
Vanuit onze douche hebben we uitzicht op de prachtige sneeuwbergen... dat maak je ook niet elke dag mee!

We werden in Huaraz snel vaste klant op de plaatselijke markt! De beenhouwer zag ons graag komen en wilde Liesbet elke keer een koeien-, varkens- of schapenkopcadeau doen ;-) maar dat cadeautje heeft Liesje toch vriendelijk geweigerd. We hebben het zelfs gewaagd om vers vlees te kopen... van de haak ;-)

Eindelijk konden we onze stramme benen nog eens strekken en trokken we 2 dagen de bergen in!

Dag 1 - Laguna Churup -
titititiet... het wekkertje loeide om 6u...
We namen een micro-busje naar het kleine bergdorpje LLupa en vandaaruit stegen we een 3 tal uurtjes naar Laguna Churup... een prachtig bergmeer omgeven door sneeuwpieken! Indrukwekkend... maar door de hoogte was het een zware klim waar we zelfs een stukje moesten bergbeklimmen langs een waterval!
Gelukkig kreeg Jeroentje ons Liesje over haar paniekaanval heen en moesten we niet blijven wonen aan de rand van de waterval...

De plaatselijke bergdorpjes waren heel armzalig.. vanals je buiten de stad Huaraz komt zie je meteen het verschil tussen ´huis´ en quasi ´hut´.

De mensen waren allemaal erg vriendelijk (we waren bijna schor van ´buenos tardes´ te groeten) en hun kledingdracht was ook weer een tikje anders dan in andere dorpen.

We beslisten om heel de terugweg te wandelen ipv met een busje te gaan... daar werden we wel bijna door plaatselijke schrale honden afgerost maar met de steen in de hand kwamen we door het hele land ;-) ... wees gerust we hebben de steen niet hoeven te werpen... alhoewel de goesting soms wel erg hoog was!

Heel moe en met gloeiende platvoeten namen we een hete douche met zicht op de zonsondergang over de bergtoppen!

Dag 2 - Laguna 69 -

titititiet titititiet ... het wekkertje zong om 5u in de ochtend...
Onze tweede wandeldag...
Hiervoor moesten we 2uur òp de micro geplet tussen de locals...richting Yungay... dit dorp werd in 1970 helemaal van de kaart geveegd door een aardverschuiving... bedolven onder ijs en rotsen stierven 18.000 mensen, slechts een hondertal overleefden deze natuurramp.. onze taxichauffeur was één van de enige overlevende kinderen uit die tijd... hij vertelde het aangrijpende verhaal dat hij heel zijn familie verloor op 12 seconden.
Hij voerde ons langs prachtige meren en de hoogste berg van Zuid-Amerika de HUASCARAN 6768m !!

Op naar het basiscamp waar we onze wandeling begonnen. We ontmoetten in de taxi 2 amerikanen uit New York.. Elaine en Carlos.. en samen bevochten we de wandelwegeltjes...
De hoogte zorgde op deze trip voor meer last dan de vorige dag... het leek net of je door een onzichtbare hand werd tegengehouden... een vreemd gevoel...
Maar na 3uurtjes klefferen werden we alweer beloond op een adembenemend uitzicht over de laguna 69. Carlos had veel last van de hoogte en moest vroeger naar beneden... maar wij namen een uitgebreide siësta aan de oever van het meer.
De terugtocht was nog een hele klus maar moe en voldaan stond er nog een verrassing op ons te wachten in CASA MARIA ... Marij en Thomas ;-) onze vlaamsche vrienden die we ontmoetten in La Paz! Het werden weer 2 gezellige bourgondische avonden!

Om onze wandelspieren te ontspannen trokken we de volgende dag naar Charcos waar we in een echte grotsauna kropen ... mét Marij en Thomas en mét zwembroek ;-) OJALA... de ijskoude douche achteraf veegde de zweetdruppeltjes snel weg...
Dit was weer heel speciaal, een hete belevenis!

Spijtig genoeg stonden de jonge snaken te springen om op 4-daagse trekking te gaan door de Cordillera Blanca (zo heet de bergketen aan Huaraz) en dus namen we alweer snel afscheid... jammer maar we zien elkaar zeker weer in België oftewel in London ;-) dat verhaaltje krijgt nog een leuk krulstaartje! Of een fotostaartje hé Thomas!!! OJALA!

... en dan... onze laatste cultuuruitstap in Peru...
Chavin de Huancar ... een tempelcomplex met onderaardse gangen...
De tour (30 man in een minibus met slechte gids) viel wat tegen ... het viel weer op dat we het groepsleven niet meer gewoon zijn... want even stoppen om als kudde in een plaatselijke roeiboot te gaan zitten voor 3 minuten en een volwassen man die op een kermis paardje rondrijdt voor 4 minuten vinden we toch allemaal wat te gek voor woorden... we zetten ons dan maar met een sandwichke en met zicht op het mooie meer en leverden commentaar op de dwaze toeristen als de ´grumpy old men´ van de Muppets ;-) als toetje nog een verplichte foto met de plaatselijke llama en de toeristenkous was weer af!
...maar de site zelf was wel weer een peruaans hoogstandje uit de oudheid.

... op de terugweg draaide de toeristenkermis nog even een zotte toer want we stopten omdat de gids dacht dat ze een meteoriet gezien had in de lucht... de grumpy old men wisten beter: het was gewoon een vliegtuig... we zongen in koor: `jongens jongens wat een pret, vlug het haakje aangezet´....

...Het einde is na bij...
Van onze reis dan wel te verstaan... we hopen nog 3 dagen te gast te mogen zijn bij familie Escobar en dan opt vliegertje naar huis!
Morgen op de laatste peruaanse bus... wat zou die ons weer te bieden hebben... LIMA HERE WE COME (again)

hasta pronto amigos de Belgica!!

Huaraz - peruaans Zwitserland remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Allereerst:

!!!!!!!!!! KAROLIEN EN IVO - PROFICIAT MET CEDRICje ;-) !!!!!!!!!!!!!!!

Na alweer een uitputtende busrit kwamen we om 4u59 aan in de busterminal van Cajamarca. Het was nog donker dus wachtten we nog eventjes tot de zonsopgang alvorens de gevaarlijke wilde wereld weer in te duiken!!
Dit keer lieten we ons niet meer beetnemen door de zagende taxichauffeurs aan de terminal en namen we verstandig als we zijn een micro-busje of ´combi´ ... handig is dat niet met beregrote rugzakken maar het kost maar een halve sol, dus dat loopt lekkerder dan een taxi van 7 sol (jajaja we zagen hier over nog geen 2 euro voor een taxirit ;-) >> hup richting Baños del Inca, een gehuchtje buiten Cajamarca waar een groot thermascomplex (stoombaden) ligt.
Weer op zoek naar een hostal dat niet meer bestaat... de FOOTprint Guide blijkt dus niet altijd up to date!! Maar eind goed al goed... een fijne hostal tegenover de thermas...
Rugzak afdroppen en zwembroekje aan... THERMAS HERE WE COME!!

De warmwaterbronnen zijn 80 graden...

... daar kan je natuurlijk niet in, maar de naburige baden zijn gemengd met wat koeler water zodat ze rond de 60-65 graden bungelen...
We zaten in een privé-bad en waanden ons Griekse Goden ;-) heerlijk na een heavy bus!

Jeroentje had het wel wat onderschat want bij het rechtkomen uit het bad bleek hij nogal redelijk zombie-wit geworden... puur en wit ;-) en dan hebben we het niet over chocola ;-)
Gelukkig verdween de appelflauwte na een paar minuten en strompelden we moe maar voldaan naar de hostal.

De dag daarop Cajamarca gaan verkennen en weer de geschiedenis in gedoken naar een Inca-site! Deze keer naar de Ventanillas de Otusco -- Inca-graven uitgehakt in een vulkaanrots.

Erg de moeite, die Inca´s waren toch straffe gasten!!

Weer een busje... op naar Huanchaco, een surfdorp aan de kust niet ver van Trujillo. Onderweg wilden we weer een arm diertje bevrijden, maar de kok van het restaurantje had een te groot mes dus lieten we de arme aap maar aan zijn vaste ketting. Wat is hier toch weinig respect voor dieren... ze worden enkel gebruikt om toeristen te plezieren... sadistisch aangelegde toeristen dan toch...

Op aanraden van Thomas en Marij gingen we rechtstreeks hiernaartoe en namen we geen hostal in Trujillo ;-)
Spijtig genoeg zat het weer niet echt mee en konden we enkel onze laatste dag genieten van een mooie zonsondergang met surfers op de achtergrond en de vissers met hun Totora-rieten bootjes.

We bezochten in de buurt van Huanchaco de archeologische site van CHAN CHAN, een paleizen complex (20 vierkante km) van de CHimu-cultuur. Alweer erg de moeite mede dankzij onze gids José die ons mee terug in de tijd nam!

Dezelfde avond namen we een bus naar een bestemming die ons heel nieuwsgierig maakt. HUARAZ aan de COrdillera Blanca. het peruaans Zwitserland... met een echte SOfa Cama bus deze keer ;-) lekker dikkenekken uithangen dat mag ook al eens na al die smützige hostals en vieze bussen ;-)

Hasta Luego Amigos

Cajamarca - Baños del Inca - Huanchaco remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Aangekomen om 7u smorgens van Chachapoyas .... Chiclayo begon al meteen in mineur want de taxichauffeur bleek een charlatan... we hadden het kunnen weten want taxidrivers die u aanklampen aan de busterminal zijn meestal niet te vertrouwen en duurder dan normaal...
Het verhaal: we wilden naar een familie-hostal gaan; genaamd San Eduardo.. maar de taxichauffeur beweerde bij hoog en bij laag dat die hostal gesloten was... wij als goedgelovigen en omdat we de man niet vertrouwden...maar meegereden naar een andere... Hotel Oasis... opt eerste zicht viel het nog mee... tot we na het inchecken de slijmplekken en snotpieten naast het bed ontdekten... blijkbaar gebruikten vorige klanten de muur als zakdoek ;-) gelukkig slaap je met je ogen toe ;-)

Chiclayo is erg druk en redelijk ´onvriendelijk´ - de mensen op straat kijken allemaal heel nors... heel anders dan in andere dorpen/steden waar we al passeerden... en we werden ook lastig gevallen op straat door mensen die constant ´helloow´ en u aanklampen om brol te verkopen...

Wat we hadden moeten weten ... alle musea zijn gesloten op zondag en maandag... dus zaten we 2 dagen vast in Chiclayo...

We gingen dan maar een dagje naar de zee: Pimentel. Vergelijkbaar met de belgische kust... maar ietsje charmanter met de aanwezige palmbomen...

De pier bewandelen was een hele belevenis... hij zag er nogal rot uit en kraakte vervaarlijk... maar op het einde van de pier stond een gezellig barak/cafeetje bij een keukenprinses die ons de typische specialiteit: CEVICHE voorschotelde: rauwe vis in limoensaus met ajuintjes en een paar stukjes gebakken yuka... een ware lekkernij!! De plaatselijke atractie was de gevangen pinguïn, die de ganse dag triestig in een plastic ton zat... Liesbet wilde hem bevrijden maar de caféedame had ons in de mot en we aten dus braaf ons ceviche op ;-)

Daarna zetten we onze culinaire exploratie verder en aten we een heerlijke SUDADO ... een soort vissoep... veel anders was er niet te beleven in Pimentel en na een paar uurtjes op het strand te rusten reden we terug naar de drukte van de toeterende taxis in Chiclayo.

Eindelijk was het dinsdag... CULTUURDAG ;-) De tour bracht ons langs drie hoogtepunten in de buurt van Chiclayo:

1) Museo Nacional de Sican
Een heel interessant museum over de Sican-cultuur. De beschaving die de Moche cultuur opvolgde.

2) Piramides de Túcume
Indrukwekkende Moche piramides.

3) Museo Tumbas Reales de Sipan

Het hoogtepunt van de dag...maar geen fotos want het waren hier security maatregelen zoals op een groot festival... volgens de gids omdat het museum zo meer postkaartjes en boekjes kan verkopen omdat niemand fotos kan trekken.

We belanden in het kleine gezellige stadje Lambayeque...

De ´Señor de Sipan´ was een machtig persoon in de Moche cultuur die begraven lag in de tombe van Sipan... Deze tombe werd in 1987 ontdekt en er werd 12 jaar aan gewerkt om ze op te graven...
Het was indrukwekkend... een prachtig museum met ontelbare gerestaureerde schatten uit de graftombe. Gouden kettingen, halskettingen die uit duizenden kleine kraaltjes bestonden, oorbellen en duizenden kermakieken vazen waarin etenswaren meegezonden werden voor het leven na de dood. Samen met de señor werden lijfwachten (met hond)... zijn vrouwen en zelfs kinderen meebegraven. Als lastdieren staken ze ook nog wat llamas in de tombe.

Het was een hele fijne cultuurdag en nu zo snel mogelijk weg uit Chiclayo..met de nachtbus naar Cajamarca en de Baños del Inca!

Adios todos

Chiclayo - Señor de Sipan remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Alweer een verslagje, we hebben er zin in!

We zitten in het gezellige Chachapoyas in de provincie Amazonas. Te gast in een nieuwe en heel gezellige hostal Utcubamba... om hier te geraken was het wel weer gene kak...

Busdienst Ejetur is misschien wel de allerslechtste die we al hadden (na de bus from hell BUS BECKER in Chile natuurlijk ;-)--- we hebben weer meer stilgestaan als voortgereden... op elke stopplaats werd de bus nog voller gepropt met gerief... mensen verhuizen hier met de goeikope busdiensten... kasten / bureaus / 20 autobatterijen... alles werd eropgehesen... bus zwaar overladen dus en wij grote schrik in de scherpe bochten .. en dan ging de bus nog niet rechtstreeks naar Chachapoyas!
... nu zijn we geleerd... geen goeikope bussen meer, voor 10 sol meer rij je tenminste door!
Om 10u vertrokken en normaal ging het 6u duren, maar op de peruaanse manier werd het dus weer 21u voor we aankwamen... gelukkig stond in het gehuchtje Pedro Ruiz de taxi al klaar ;-) De taxichauffeur was een heel vriendelijke man die ons heel Chachapoyas rondreed om een goeie hostal te vinden... dus dat deed de busrit weer snel vergeten!

´s avonds nog genoten van een heerlijke Chifa (de plaatselijke chinees) eindelijk... want we hadden heel de dag niet gegeten... onderweg was er enkel armzalige smeerlapperij te vinden en om verdere darmproblemen te voorkomen hielden we het maar op water en droge koekjes ;-)
Dag daarna een rustdagje en kookten we voor de familie van de hostal...een pasta met alle groenten die we konden vinden en met tonijn... de ouders vonden het heerlijk... de kinderen vonden het maar niks... WIE EET ER NU GROENTEN ???? ;-)

Dé belangrijkste bezienswaardigheid in de buurt (3u langs slechte wegen) van Chachapoyas is het pre-columbiaanse fort van KUELAP! Gelegen in de nevelbergen. Het toerisme is hier nog niet uitgebouwd dus we konden alleen genieten van een heel interessante tour door de ruïnes...

De bewoners begroeven in hun tijd de overledenen in de muren van het fort. Hier en daar konden we de beenderen nog zien... de schedels liggen in het museum de la Nacion in Lima, wat we eerder bezochten!

... nog een leuke anecdote... als je van gruwel houdt...
Kinderen werden getest of ze klaar waren om opgeleid te worden als soldaat... ze werden een vijftal meter weggekatapulteerd en als ze niet weenden na de val mochten ze in het leger... anders kop eraf ;-)
Veel vlaamsche kinderen zouden er niet overblijven ;-) !!

De mensen van aanzien in het fort dachten dat ze afstammelingen waren van de goden en daarom mochten ze zich niet voortplanten met mensen van ´lagere´klassen... daarom ontstond er dus enorm veel incest en veel gehandicapte babies... die waren dan zogezegd bezeten van een slechte geest...

Erg interessant allemaal... Kuelap was erg de moeite... misschien wel boeiender dan Machu Pichu...

´s avonds stond er nog een verrassing op het programma! een Rockconcert van de plaatselijke band Quinta Cuerda en daarna de revelatie van Peru... TRÉMOLO... neenee niet het gehucht in de buurt van Tongerlo maar wel een echte Bon Jovi meets the Darkness!! ZALIG nog eens een echt zot Olens feestje ;-) Bewijzen kan je vinden op YOUTUBE !! en daarna nog naar de disco ;-) à la COBRA ;-)

Er is hier nog een bizar gebruik... ze bestellen hier een fles bier (of bak) met een aantal personen en krijgen daar 1 glas bij. Dit glas wordt dan heel de avond om de beurt doorgegeven.. dus snel drinken is de boodschap of de volgende moet te lang wachten ;-)
We werden meteen uitgenodigd door de plaatselijke fuifbeesten!
Een heerlijke avond ;-)

´s Nachts spraken we nog af om de volgende dag naar Huancas te gaan... een heel mooi uitzichtspunt over een grote vallei!
Samen met Eliana, Darwin en Fiorella en de kleine Naftalia (of zoiets) gingen we op familie-uitstap ;-)

Jammer moesten we alweer snel afscheid nemen hierna want het busje naar Chiclayo stond al klaar...
adios amigos!!!

Chachapoyas - Kuelap remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Alvorens we onze jungle-tocht naar de Muyuna Lodge (140km van Iquitos) beginnen, toerden we eerst wat rond in Iquitos en Belen.

Iquitos is een junglestad die enkel te bereiken is per boot of vliegtuig. We stapten uit het vliegtuig en kregen meteen een gigantische hitteslag... 38 graden - drukkend warm... we kwamen terecht in een erg zuiderse sfeer... een beetje aziatisch... omsingeld door honderden mototaxis (er zijn maar 15 gewone taxisautos in heel Iquitos).
Alles wat in Iquitos rondrijd is gebracht per boot. Iquitos zelf is erg druk en ongezellig, een doorreisplaats om naar de jungle te gaan via de rivier de Amazone!
Na een korte, hete nacht trokken we naar de markt en de paalwoningen van Belen. Dit leek helemaal op Azië... kano´s die varen tussen de houten krotten waar gezinnen met tientallen kinderen in wonen.
Een jonge vader voer ons in zijn kano tussen de paalwoningen, een echte cultuurchoque.

De mensen leven bijna letterlijk ín´het water, er is voor de kinderen quasi geen speelruimte in de houten huisjes, wassen/afwassen en de menselijke behoeften gebeuren met en in het water van de Amazone.

Na dit blitsbezoekje trokken we naar de haven om met een kleine speedboot in de gietende regen naar de Muyuna Lodge te varen. Ons gezelschap bleken 2 canadezen: Rich(ard) en Linda, twee collega-reisbegeleiders uit Toronto. Na onze vriend Omer die we in Chile ontmoetten de 2e keer met fijne canadezen op stap. Vergezeld door onze gids MOISES.

De lodge was ons aangeraden door Anne-Marie, de nederlandse freule die we leerden kennen in de salar de Uyuni, Bolivia. Het zou blijken dat dit een geweldige tip was!

Omdat de Muyuna Lodge op 140 km van de bewoonde wereld ligt, heb je daar het meeste kans om dieren in hun natuurlijke habitat te spotten. In andere lodges gebeurt het vaak dat ze gevangen dieren ten toonstellen.

We kwamen in pure luxe terecht... een prachtige lodge gebouwd in paalwoningen aan de rand van de rivier.

Onze gids MOISES (zelf opgegroeid in de jungle) leek eerst wat stroef, maar dat was enkel maar het eerste uur... vanals hij in zijn rivierbootje zat, was hij in zijn nopjes en benoemde hij elke vogel en ander dier dat ons pad kruiste!
Moises bleek doorspekt van de natuurkennis, hij kent erg veel van medische planten en wist op de meest ongeloofelijke momenten dieren te spotten...

DAG 1

Na een heerlijke lunch in de lodge sprongen we in het bootje. We zagen luiaards (Sloths), waarvan we nu weten dat ze in regenseizoen vanuit hun boom naar beneden poepen en niet naar beneden kruipen zoals in alle natuurboeken staat ;-) ;-).

Op dat vlak was Moises kei hard... in de boekjes staat allemaal zever... dat is geschreven door onderzoekers die er niets vanaf weten ;-). De luiaard is zo traag omdat ze steeds ´gedrogeerd´of ´geïntoxiceerd´ zijn door het eten van bladeren met halucinerende werking. We spotten vele prachtige vogels: Papegaaien, Tucans, Woodpeckers (jaja met een echte rode kuif zoals de Woody), Black Vulture, Kingfisher (ijsvogel),... te veel om op te noemen... een waar genot voor vogelaars -en wij kregen veel respect voor vogelliefhebbers want het is echt boeiend !!

In de bomen rondom ons kropen ook kleine aapjes: Capucijnen-aapjes en Squirel Monkeys.

´s Avonds opnieuw de boot in op zoek naar nachtdieren: Moises wist een kleine Cayman uit het water te vissen, we werden achtervolgt door gigantische vleermuizen en verschillende nachtvogels loerden ons na.
Terug in de lodge, vroeg naar bed... we werden stil van de honderden junglegeluiden - prachtig.

DAG 2

Om 6u wandelden we in onze bottekes door de jungle achter de lodge... met een horde muggen achter ons gat... Moises wees ons de rubberboom en een boom die dodelijk giftig is... de inboorlingen vingen met dit gif vis door het in het water te kieperen (wat nu verboden is) en aan de puntjes van hun blaaspijppijltjes smeerden ze hetzelfde gif om vogels en kleine dieren te vangen.

Na het ontbijt de boot in op dolfijnenjacht... om naar ze te loeren natuurlijk ;-) We zagen roze en grijze rivierdolfijnen en namen zelf ook een duik in de gigantische Amazone...

...jammergenoeg waren de dolfijnen wat te schuchter en gelukkig kroop er geen katvis in ons gat... want Moises vertelde dat er vroeger in de dorpen wel eens ongelukken gebeurde doordat de kinderen geen zwembroekjes droegen.

Op de weg terug zagen we grote Iguana´s (grote hagedissen) en aapjes in de bomen hangen.

´s Middags stond er een grappige activiteit op het programma: PIRANJA FISHING ;-) Gewapend met vislijn en fles bier trokken we het moeras in.
Na een paar minuten was de stand 4-0 voor Canada. Maar Jeroen kwam terug met 4 en dankzij 1 kleintje van Liesbet hebben we die Canadezen toch lekker afgetroefd... sterk voor 2 bleekscheten die nooit vissen ;-)

Jeroentje was helemaal in zijn nopjes en heeft zijn nieuwe hobby gevonden!
Jungle Boy Moises troefde ons allemaal af door 10 piranjas in de boot te zwieren....... CUIDADO riep hij dan... want het zijn smerige bijtertjes...

Op de terugweg werd de buit meteen gekuisd door Moises en ´s avonds was het aperitiefhapje: Piranja - echt smakelijk zag het er niet uit maar toch wel lekker--- als je het beetje vlees tussen de graatjes kon uitpeuzelen ;-)

De Nightboat bracht ons deze keer felgekleurde kikkertjes: groene/gele/roze ... de ene al wat giftiger als de andere... een eindje verder zat mevrouw de Tarantula te wachten op een hapje. De sterrenhemel was prachtig en de vuurvliegjes vlogen in het rond.

DAG 3

6u de boot in om vogels te spotten... alweer een boeiende ochtend met veel uitleg over de plaatselijke vogeltjes! Kleine vleermuisjes hingen te slapen op een boomstam.
Na het ontbijt trokken we naar een jungle-dorp. 14 gezinnen die in paalwoningen wonen aan de rand van de Amazone. Zonder electriciteit of gas, maar ze zijn gelukkig met wat ze hebben.

We bezochten het huis van de sjamaan (de plaatselijke dokter die fan was van westerse modeboekjes en er heel zijn huisje mee behing) en de burgemeester, de vroedvrouw (met haar boekje: DONDE NO ES DOCTOR) het dorpswinkeltje en het schooltje. Er was zelfs een mini-gevangenisje. De dorpskinderen kwamen ons tegemoet met plaatselijke artesanias en met onze gesmolten hartjes kochten we natuurlijk wel een kettingkje.

´s Middags op kanotocht door het waterforest. Dit was het meest ongeloofelijke... kilometers bos onder water... enorme bomen met lianen en bloemen en overal geluiden van zotte dieren!

´s avonds was het rust en een feestje voor Rich want hij werd de dag daarop 26 jaar! Feestje in de junglelodge!!

DAG 4

Jammergenoeg al de laatste dag van onze fantastische jungletrip... op zoek naar de HOATZIN... een afstammeling van een prehistorische vogel! We voeren het moeras binnen...

Moises bootste het geluid na van de cayman (Hoatzins zijn hier doodsbang van) en plots kwamen uit de palmbonen mysterieuze vogels met grote kuiven op hun hoofd!

Een prachtige afsluiter van de jungle! We beseffen dat je hier jaren moet rondtrekken om alles te leren kennen, maar dit jungle-bad was ongeloofelijk!! ANNE-MARIE MERCI VOOR DE GEWELDIGE TIP!

Het speedbootje bracht ons terug naar Iquitos, terug de drukte in!
Op naar het vliegveld voor de vlucht naar Tarapoto en dan de volgende morgen weer met een typische krotbus van Ejetur naar Pedro Ruiz om naar ChaChapoyas te geraken, onze volgende stop!

Iquitos Jungle Adventure remains copyright of the author liesjoen, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs