Chile

Hola Hola,

We zijn ondertussen veilig aangekomen in Bolivia! Ze hebben hier erg veel last van wateroverlast dus zou het kunnen dat onze reisplannen gaan veranderen. Waarschijnlijk eerst Peru en dan terug naar Bolivia! We houden jullie op de hoogte.

Even een paar dagen terug in de tijd: na onze Socaire-ontdekking wilden we nog eventjes snel Liesbet's grote kinderdroom verwezenlijken: een ritje op een paard ;-)

Als volleerde caballeros bestegen we onze rossen en gingen we 3 uurtjes San Pedro en omstreken verkennen. Het indrukwekkendste was de 'Valle de la Muerte', we waanden ons helemaal op de planeet Mars.

Liesbet's paardje was een lui beest en bleef dus altijd ver achter... tot de andere paardjes niet meer in zicht waren, dan zette ´Gladys´ het op een drafje in de achtervolging.

Het trotseren van 3u San Pedro Sol (zonneke) kostte Jeroen wel zijn middag- en nachtgezondheid. Een zonneslagske gooide bijna roet in het eten voor de tocht naar de fantastische Salar de Uyuni! Het verslag van deze indrukwekkende 3-daagse volgt één dezer dagen!

Boliviaanse kushandjes!

Hola Todos, todos bueno??

We verlieten de ziektekiemen in Copiapo en namen een 'Tur'bus (12u later dan gepland - want de eerste bus was stuk) richting San Pedro de Atacama.

San Pedro is een oase in de Atacama woestijn (2500m hoog) en dat werd al snel duidelijk toen we groggy uit de nachtbus kwamen in een kleine 35 graden. Maar de vermoeidheid verdween al snel toen we het prachtige landschap zagen.

We belanden deze keer bij een oude hippie ´Mario` die een heel gezellige Cabaña uitbaat met gezellige kamer met een prachtig uitzicht.

We slenterden die middag rond in het dorpje San Pedro, dat op zich niets meer is dan een groot toeristenoffice.
Op goed geluk moet je hier bij één van de tientallen kantoortjes een tour zien te fixen voor de Salar de Uyuni (de grootste zoutvlakte in Bolivia). Het werd uiteindelijk Estrella del Sur waar we onze zuurverdiende pesos op de toonbank wierpen -- vertrek dinsdag 6 maart 8u -- naar 5000m hoogte: Laguna Verde.

Op algemeen aanraden moesten we dus eerst iets doen om te acclimatiseren aan de hoogte. Dus op zoek naar een plaatsje dat hoger lag dan 2500m (San Pedro). >> Socaire (een boerengat met 20 huisjes) werd de bestemming op 3500m -- we namen de enige bus van San Pedro naar Socaire om 19h30. We verbleven in de enige slaapgelegenheid in het dorpje,

een kleine maar heel fijne lodge met het beste eten dat we hadden tot hier toe! Echte vlaamsche grüntensoep !
De omgeving van Socaire was schitterend, niks nikser nikst -- of toch qua toeristen -- het uitzicht adembenemend (of was dat al door de hoogte).
Van de lieve kokkin kregen we onze eerste thermos COCA-TÉ (met echte illegale coca-blaadjes)- dat helpt goed tegen hoogteziekte. Dus wij heel de dag door Té-kes drinken.

Een mooie wandeling maakte de dag helemaal prima.

´s Avonds kwamen we tot de spijtige conclusie dat er pas op maandag (het was zaterdag) één bus naar San Pedro terugging ... probleem, want we hebben een paardrij-tour geboekt .. dus rondvragen (aan 1 man én een paardenkop) hoe we in hemelsnaam op zondag konden teruggeraken... misschien mee met de schoolmeisjes, want die moesten zoiezo op zondag terug... oeff geen paniek we komen er dus wel weer!

Zondagmorgen : lekker geslapen, net uit ons bed, lummelend op de patio, stopt er een tourguide met zijn jeep en rarara: 2 BELGEN !! HOW small How small is the world!
Jeroen op zijn beste slijmtoon op ´Juan` (de gids) afgestapt, en ja hoor, we mochten mee op tour! José en Camille blij verrast dat ze nog eens vlaamsch konden kletsen en onze terugrit naar San Pedro was alweer in de sjakosse ++ een tour van 4 uur mét lekker eten mét een heel fijne geflipte gids...

We bezochten 2 prachtige lagunes op de altiplano, mochten wat lama´s voederen en Juan gaf ons nog veel tips voor Bolivia en Peru! Hoe een saaie dag van wachten op de bus weer kon uitdraaien op een fantastische ervaring!! JOSÉ en CAMILLE en JUAN MUCHAS MUCHAS GRACIAS !!!

Dus allerliefste volgelingen, morgen gaan we op tocht met de paardjes. Als we dat overleven vertrekken we dinsdagmorgen fris en monter (hopelijk) op 3-daagse naar de Salar de Uyuni -- eindelijk Bolivia binnen !!

Adios Todos

Hola todos,

Dit verslagje vanuit Copiapo - tussenstop op weg naar San Pedro de Atacama - waarover we niet veel te vertellen hebben, behalve dan dat Liesbet een 2 daags ziekteverlofje heeft genomen wegens maag en darmklachten. Dus bezocht ze enkel de hostal ;-)

We willen even nog iedereen bedanken voor de foto´s én verslagjes die we al kregen van België! Zo zijn we ook nog een beetje ginder! Zeker blijven doen dus! En ook ferm bedankt voor de cadeautjes en giften waar we ook al veel aan hebben gehad (wasdraad, kruidenpotje, vorkmeslepeltjes, point-it boekje, pillichtje, riemen ...) Muchas Gracias !!

Ok, na al het geslijm nog even een verslagje:
De dagen hiervoor zaten we in Punta Choros, een godverlaten vissersdorpje, dat bijna enkel wordt bezocht door chileense toeristen die dolfijntjes willen zien.

We gebruikten ons tentje nog eens, en dat aan de waterkant!
Het was niet simpel om er heen te geraken, want geen busvervoer naar Punta Choros, 40km van de grote PanAmericana (de autostrade door Chile). Maar door de hulpvaardige chilenen kwam alles weer goed! Alhoewel Liesbetje daar waarschijnlijk haar ziektekiempjes had opgelopen in een plaatselijk visrestaurantje, waar ze per frietje een liter olie gebruiken...
We namen een klein visserbootje op zoek naar dolfijnen!
En ja hoor, we hadden chance, de liefste dieren van de wereld zwommen en sprongen ijverig rond ons bootje!


We moesten wel wat golven trotseren op onze `bijna´ nuchtere maag maar het was de moeite waard! Zie ook de filmpjes op Youtube! via deze link:
http://www.youtube.com/profile?user=liesbetjeroen
En als dessertje kregen we ook nog wat zeehonden en pinguïns te zien en een fijn wandelingetje op Isla Damas, en dat allemaal voor een luttele 15.000 pesos, dat is al beter dan de 100.000 pesos voor de pinguïns in Ushuaïa !

De chilenen op de camping moesten nog enorm lachen met ons mini-landje, ze konden niet geloven dat ons landje zo klein is als de afstand tussen 3 steden hier ... ze dachten dat wij een grapje maakten.

Nu maken we ons klaar voor 13u bus morgenochtend naar San Pedro de Atacama - vandaaruit gaan we op zoek naar geisers én onze trip naar de Salar de Uyuni om Bolivia binnen te rijden!

Nu nog even wat foto´s van de kaart van Chile -- tzijn de laatsten ;-)

Adios todos

Hola amigos,
ondertussen alweer aangekomen in Vicuña, een heel stuk verder naar het noorden. De temperatuur is hier gemiddeld 30º en regenen doet het hier zo goed als nooit! Dat zie je ook aan al de huizen die halfopen'lucht' gebouwd zijn. We verbleven hier in een fantastische hostal/hotel met grote tuin

en een heel vriendelijke familie. Liesbet werd al meteen dikke vriendinnen met de kleine Conie van 2.

Het hotel/hostal staat trouwens te koop: 1400m2 voor 130.000 euro, mét kamers voor 3 families en een heel grote tuin! Dat doet je al wel eens nadenken!

Een tochtje naar de pisco brouwerij Capel was een absolute must!
Vicuña ligt nl. in de Valle Pisco Elqui, een druivenstreek waar deze chileense drank word gebrouwen.

Die avond zagen we sterretjes ;-) Neenee, niet van de drank maar in het Observatorium Mamalluca -- we waanden ons eventjes in een echte Science Fiction film en zagen Saturnus met zijn ringen!
Jammergenoeg geen foto´s want zo hightech is ons nikonneke niet!

We hebben de Pisco Vallei ook nog al "caminando" verkend en als aflsuiter een deugdoende afkoelende plons gewaagd.

Wie is in godsnaam die witte?

Adios todos! Morgen gaan we `en route´ op zoek naar dolfijnen, dus het volgende verslag kan weer even duren!

HOla HOla -
Aangekomen in Valparaiso, groggy van onze eerste nachtbus. Op het eerste zicht een vuile, drukke havenstand met overal ´gehandicapte´bedelaars en vlooienbakken die ooit hond waren.
De bijzondere architectuur van kleine huisjes op de bergen rond de haven maken al heel wat goed.

Vooral de wijken Cerro Conceccion en Cerro Alegre zijn erg interessant, waarschijnlijk omdat dit de kunst/bohémien wijken zijn! We vonden daar ons allerbeste ontbijt! Dankuwel voor de tip Sabine en Dries!!

In Valparaiso bezochten we ´la Sebastiana` één van de huizen waar Pablo Neruda woonde. Erg interessant om te zien waar de dichter zijn werk schreef, een klein kamertje met uitzicht over heel Valparaiso (dat waarschijnlijk 20 jaar geleden nog veel mooier was dan nu).

Daarna wandelden we door de wijken Conceccion en Alegre om te belanden in een klein cafeetje. Jeroen bedacht dat zijn vadertje in Belgïe erg grote fan is van Pablo Neruda en hij wel blij zou zijn met een gedichtje ... een hele lieve chileense dame, Ana Lia, wilde ons wel helpen om een gedicht via mail te versturen ... ze reisde alleen, verveelde zich en nam ons daarna mee in haar jeep langs de kust van Valparaiso en langs de badstad Viña del Mar (het Blankenberge van Chile -- afschuwelijk dus) wat zij het ´kerkhof`noemde, want in het chileens is er een gezegde dat als je een dikke nek hebt of naast je schoenen loopt " je leeft alsof je dood bent" (want in de hemel , na je dood, vind je het ultieme geluk).
Ze leerde ons veel over Chile en de mensen kennen én als kers op de taart nam ze ons mee uit eten! Een ongeloofelijk fijne én lekkere vistafel! Haar lijfspreuk was, als je iemand een plezier kan doen , doe het dan!

Het bijzondere was dat de levensverhalen van Ana Lia en Liesbet veel gelijkenissen vertoonden, dat bracht hen al meteen dichter bij elkaar!
Zelfs na 3uur was het afscheid van deze nieuwe vriendin al erg moeilijk!
Jammer dat we de volgende ochtend al de bus hadden naar Vicuña!

Ana Lia, thank you again for the splendid evening, we´ll meet you again someday!